แต่เท้ายังไม่สามรถขยับได้
“อิ่นเอ๋อร์…” ใบหน้าร่ำไห้ของถังอู่ “เจ้ารีบบอกแม่นางเฟิงเร็วเข้า หลายปีมานี้ตระกูลถังเราปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไร? ตอนนี้ล้วนแล้วแต่เป็นการเข้าใจผิดจริงๆ เห็นแก่ตระกูลถังที่ดูแลเจ้ามาหลายปี เจ้าให้นางหยุดเถอะ”
ถังอิ่นชะงักก่อนที่นัยน์ตาจะแสดงความประหลาดใจ แล้วความประหลาดใจก็กลายเป็นความงุนงง “ท่านเป็นใคร?”
ใบหน้าสูงวัยของถังอู่แข็งทื่อ พยายามกระตุกอยู่นานก็ไม่สามารถฉีกยิ้มขึ้นมาได้
เสียแรงที่หลายปีมานี้เขาทำดีกับถังอิ่นหมดตัวหมดใจ นังหนูนี่กลับบึ้งตึงไม่รู้จักกันเสียแล้ว…
มือเฟิงหรูชิงถือดาบยาวเดินไปตรงหน้าถังอู่ช้าๆ
“เสี่ยวชิง” แก้มของถังอิ่นพองด้วยความโมโห “ตาแก่ผู้นี้น่ารังเกลียดยิ่งนัก ยังคิดจะอาศัยความสัมพันธ์ทางญาติกับข้า ข้าเป็นคนจวนองค์หญิงเกี่ยวอะไรกับตาแก่ผู้นี้กัน? เจ้าต้องช่วยข้าสั่งสอนเขาเสียหน่อย”
ตั้งแต่พวกเขาตัดสินใจชักดาบใส่เสี่ยวชิง นางก็ไม่ใช่คนตระกูลถังอีกแล้ว
หลังจากนี้ตระกูลถังเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง!
ถังอู่ตะลึงตาค้าง เขามองดูดาบในมือเฟิงหรูชิงชี้มาทางเขา ตกใจจนขาทั้งสองข้างสั่น
“แม่นางเฟิง มีอะไรค่อยๆ พูดกันดีๆ …”
ดาบจู่โจมเข้ามาถังอู่ไม่กล้าต่อต้านใดๆ กลัวว่ากูไหน่ไน[1]นี่จะดึงขนออก ปล่อยให้ดาบฟันลงที่ไหล่ของเขา เลือดสดพุ่งออกมาย้อมแขนเสื้อแดงเถือก
“ดาบนี้เพื่อที่พวกท่านเลือกจวนเฟิงอวิ๋น และละทิ้งถังอิ่น!”
ฟันลงไปอีกดาบ
“ดาบน
