องนางได้
ผู้เฒ่าถังอีถอนหายใจเบา
ถังอิ่น ที่ท่านปู่ถังอีทำให้ได้ก็มีเพียงเท่านี้แล้ว ตระกูลถังที่แห่งนี้หากเจ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องกลับมาแล้ว…
“ผู้เฒ่าถังอี!” สีหน้าถังลั่วเปลี่ยนไปทันที ตะโกนสุดเสียง “ถังเอ้อ ถังซื่อ ถังอู่ พวกท่านนำตัวอิ่นเอ๋อร์ไป ข้าไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำให้นางเอนเอียง!”
ผู้เฒ่าถังซานได้รับคำสั่งให้ไปตามหาถังอวี้ดังนั้นจึงไม่ได้อยู่ในตระกูลถัง เหลือเพียงผู้เฒ่าคนอื่นอีกสี่คนอยู่ในตระกูลถัง
และผู้เฒ่าถังอียังปกป้องถังอิ่นกับหญิงสาวนี่อย่างเห็นได้ชัด
ถังเอ้อไม่พูดอะไรและไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เอาคำสั่งของถังลั่วไว้หลังหู
ถังซื่อกับถังอู่ปล่อยพลังเต็มที่พุ่งไปทางถังอิ่น
“หยุด!” ผู้เฒ่าถังอีตะโกนด้วยความโกรธ พายุคลั่งโบกพัดเสื้อคลุมของเขา สายตาเขาแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “วันนี้มีข้าอยู่ที่นี่ใครก็ไม่สามารถแตะต้องอิ่นเอ๋อร์!”
เขาหันไปมองเฟิงหรูชิง
“แม่นางเฟิง เจ้าพาอิ่นเอ๋อร์รีบออกไปจากตระกูลถัง ข้าสามารถรั้งพวกเขาไว้ได้!”
สีหน้าเฟิงหรูชิงนิ่งเรียบ จากนัยน์ตาสีดำนิ่งสนิทของนาง ผู้เฒ่าถังอีไม่สามารถสังเกตเห็นอารมณ์ใดๆ ของนางเลย
เขาเอ่ยต่อ “ข้าขอให้เจ้าช่วยข้าเพียงเรื่องเดียว ช่วยดูแลอิ่นเอ๋อร์ให้ดีแทนข้า…ขอเพียงเจ้าสามารถดูแลนางได้เป็นอย่างดี วันนี้ข้าก็จะทำให้เจ้าออกไปได้อย่างปลอดภัย”
อิ่นเอ๋อร์ไม่ใช่หลานสาวแท้ๆ ของเขา แต่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็กจนโตยิ่งกว่าหลานแท้ๆ
ผู้เฒ่าถังอีนับ
