รอมร่อ
จนกระทั่งได้เห็นสีหน้าไม่ดีของถังอิ่นตรงหน้า นัยน์ตาเชียนหนิงก็ฉายแววยินดี น้ำตาไหลพราก
“คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว ฮือฮือ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว…”
นางกระโจนเข้าอ้อมกอดถังอิ่นทันที ร้องไห้ฮืออยากจะพูดเรื่องความน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อไม่นานนี้ออกมาให้หมด
“คนพวกนั้นเอาหญ้าวิเศษระดับห้าให้ถังอวี้ ข้าคิดจะไปขโมยหญ้าวิเศษระดับห้าแต่ถูกจับได้ ท่านผู้เฒ่าสูงสุดปกป้องข้าไว้จึงได้ให้ข้ามาสำนึกผิดต่อหน้าศาลบรรพชน ฮือฮือ คุณหนู ข้าขอโทษข้าไม่สามารถเอาหญ้าวิเศษระดับห้ามาได้ ทำให้คุณหนูถูกขับออกจากจวนองค์หญิงแล้ว”
…
เฟิงหรูชิงที่เพิ่งเดินเข้ามาพลันได้ยินคำพูดเชียนหนิงพอดี ใบหน้างดงามดำทมิฬลง
“ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”
ถังอิ่นถลึงตาใส่เชียนหนิง “เชียนหนิง คิดไม่ถึงว่าข้าไม่อยู่กับเจ้าไม่กี่วันเจ้าก็เรียนรู้นิสัยแย่เสียแล้ว ใส่ร้ายเสี่ยวชิงของข้าว่าไม่เห็นใจผู้อื่น พูดมา ถังอวี้สอนให้เจ้านิสัยเสียใช่หรือไม่?”
เชียนหนิง “…”
นางพูดอะไรออกไปหรือ?
คุณหนูท่านเปลี่ยนไป!
ท่านลืมไปแล้วหรือว่าทีแรกเพราะหนานเสียนท่านจึงเข้าใกล้เฟิงหรูชิง?
ตอนนี้เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าท่านไม่เคยชอบหนานเสียนเลย? ไม่เช่นนั้นระยะเวลาในการเปลี่ยนใจไปมีรักใหม่มันจะเร็วเกินไปแล้ว…
มุมปากเฟิงหรูชิงยกยิ้มขึ้น ดวงตางามกวาดมองช้าๆ ไปหยุดอยู่ที่หัวเข่าที่บาดเจ็บของเชียนหนิง คิ้วขมวดขึ้นน้อยๆ
“เจ้าบาดเจ็บ”
เชียนหนิงชะงักไป เมื่อครู่นางตื่น
