ึงค้างนัยน์ตาแฝงด้วยความประหลาดใจ รู้สึกเหมือนหญิงสาวตรงหน้าคุ้นตาอยู่หลายส่วน แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน
ความจริงแล้วจะโทษผู้เฒ่าถังอีก็ไม่ได้ เขาเห็นนางในคืนที่ถังลั่วพาหรงเยียนกลับมาเท่านั้น หลังจากนั้นก็ไม่เคยไปที่หลังภูเขาเลย
แล้วก็ผ่านมาสิบปีเต็ม เขาจะไปจำได้ชัดเจนได้อย่างไรกัน?
“อิ่นเอ๋อร์ แม่นางท่านนี้คือ…” ผู้เฒ่าถังอีเก็บความสงสัยในใจไว้นัยน์ตามืดลงเอ่ยถาม
ถังอิ่นยิ้มระรื่น “นางคือเฟิงหรูชิง เพื่อนที่ดีที่สุดของข้า”
ผู้เฒ่าถังอีตกใจเล็กน้อย
นิสัยของถังอิ่นเขารู้ดีกว่าใคร นางถูกเลี้ยงในสวนส่วนตัวตั้งแต่เล็ก เพราะร่างกายของนางเป็นต้นเหตุ พวกเขาให้นางออกมาข้างนอกน้อยมาก ทำให้ตั้งแต่เล็กจนโตข้างกายนางมีเพียงเชียนหนิงผู้เดียว
นี่ก็เป็นสาเหตุที่แท้เหตุใดเขาจึงต้องปกป้องเชียนหนิงไว้
แต่ตอนนี้เห็นท่าทางแสดงออกอย่างจริงใจและชื่นชอบจากถังอิ่น ใจผู้เฒ่าถังอีก็โล่งอก
เขากังวลจริงๆ ว่าชาตินี้ถังอิ่นจะไม่มีเพื่อนสนิท ตอนนี้เขาก็สามารถวางใจได้แล้ว
“ในเมื่อเจ้าเป็นเพื่อนอิ่นเอ๋อร์ก็เป็นแขกของตระกูลถังเราด้วย พวกเจ้าเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ ข้าจะให้คนไปเตรียมที่พักให้พวกเจ้าก่อน”
“ที่พักไม่จำเป็น ข้ากับเสี่ยวชิงยังต้องรีบไปช่วยคนอีก ท่านปู่ถังอีข้ากลับมาแล้วเหตุใดเชียนหนิงยังไม่มาต้อนรับข้า? แล้วก็หญ้าวิเศษระดับห้าเล่า พวกท่านเอาหญ้าวิเศษระดับห้ามาให้ข้า ข้าก็จะได้พาเชียนหน
