ง เรื่องก็เป็นเช่นนี้ ท่านกับกั๋วซือเมื่อคืนเขา…” ชิงหลิงชะงักไปแต่ก็ยังเอ่ยถามคำถามที่ตนอยากรู้มากที่สุดออกไป
เฟิงหรูชิงยิ้มหวานหยด
“ที่แท้ นี่สิถึงจะเป็นรางวัลที่กั๋วซือมอบให้ข้าที่ข้าก้ามข้ามระดับ”
เมื่อคืนกั๋วซือจะต้องค้างคืนที่ห้องนาง ก็เพื่อจะให้คนในใต้หล้าได้เห็นเขาเดินออกจากจวนองค์หญิงตั้งแต่ฟ้าสาง เพื่อแลกกับความบริสุทธิ์ของนาง
“องค์หญิง” หลิวลี่ที่อยู่ด้านข้างปลอกผลไม้แล้วยื่นใส่มือเฟิงหรูชิง
“หม่อมชั้นได้ยินมาว่า หลิ่วอวี้เฉินเสียใจมากตอนที่จากไป เขาเสียใจแล้วใช่หรือไม่ หลงรักองค์หญิงเข้าแล้ว?” หวังว่าองค์หญิงจะไม่ใจอ่อน
“หลิ่วอวี้เฉินชอบข้า?” เฟิงหรูชิงหัวเราะเบาๆ นางยื่นมือไปดึงมือหลิวลี่มาจับบนใบหน้างดงามของนาง
“เสี่ยวหลิวลี่ เจ้าคิดว่า…หากข้ายังเป็นคนอ้วนเหมือนเมื่อครึ่งปีก่อน ถึงหลิ่วอวี้เฉินจะฉลาดขึ้นมาในทันที เข้าใจหมดทุกเรื่อง เขาจะมีความเจ็บปวดในวันนี้หรือไม่?” หลิวลี่ชะงัก
หากองค์หญิงยังเป็นคนอ้วนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเช่นนั้นอยู่…ต่อให้หลิ่วอวี้เฉินจะเข้าใจทุกเรื่องราว และรู้เรื่องที่ถานซวงซวงเป็นคนหามาเหล่านั้น เขาจะรู้สึกผิดและไม่เสียใจ
นี่เป็นธรรมชาติของผู้ชาย!
“เจ้าบอกว่าเขารักข้า ที่เขารักก็แค่ใบหน้าเท่านั้น! ไม่ต้องพูดถึงหากใบหน้านี้ของข้ายกให้ถานซวงซวง เขาก็จะรักแน่วแน่กับถานซวงซวงไม่มีความเคลือบแคลงใจใด!”
ชิงหลิงหันหน้าไปมองเฟิงหรูชิง “เช่นนั้นองค์หญิง
