่านางจะเรียกสติกลับมาได้เสียงร้องไห้ก็ดังลั่น หันหลังวิ่งออกไปน้ำตานอง
เสี่ยวชิงของนาง…ผู้หญิงที่ใจดีและอ่อนโยนเช่นนั้นถูกผู้ชายป่าเถื่อนทำให้มีมลทินเสียแล้ว
และนางก็…อกหักแล้ว!
“องค์หญิง!”
เวลานั้นเอง หลิวลี่ที่เดินมาจากหน้าจวนยังไม่ทันถึงลานก็เผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่เดินมาจากหลังจวน ทำให้ฝีเท้านางชะงัก
อย่างไรเสียหลิวลี่ก็ไม่ใช่ชิงหลิง
ชิงหลิงอยู่กับเจ้าของร่างมานานหลายปี เคยเจอหน้ากั๋วซือย่อมรู้ได้ทันทีที่เห็นว่าเป็นเขา แต่หลิวลี่กลับอยู่แต่ในห้องซักล้างมาโดยตลอดไม่สามารถออกมาข้างนอก ย่อมไม่รู้ว่าชายตรงหน้าคือหนานเสียนกั๋วซือ
นางตกตะลึงในรูปลักษณ์ของหนานเสียน ก่อนจะเรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็วแล้วเดินไปด้านหลังจวน
“ชิงหลิง รีบไปทูลองค์หญิงเร็ว พวกลูกหลานขุนนางในราชสำนักมากันอีกแล้ว!”
“อ้อ จริงสิ หลิ่วอวี้เฉินก็มาด้วยบอกว่าต้องการพบองค์หญิง ข้าต้องให้หมาป่าสีขาวไล่เขาไปหรือไม่?”
ฝีเท้าหนานเสียนหยุดชะงัก เขาเงยใบหน้างามขึ้น วินาทีนั้นความนิ่งสงบในนัยน์ตาของเขาหายไปหมดกลับถูกครอบงำด้วยความเย็นยะเยือก
…
ด้านนอกจวนองค์หญิง กลุ่มลูกหลานขุนนางหอบกล่องของกำนัลยืนอยู่หน้าประตูรออย่างเงียบๆ ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปในจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต
เฟิงหรูชิงในเมื่อก่อนเป็นคนอ้วนคนหนึ่งย่อมไม่มีผู้ใดถามถึง ตอนนี้นางเปลี่ยนไปเป็นมีเสน่ห์งามกดคนทั้งเมืองเช่นนี้ แม้แต่ถานซวงซวงยังถูกนางเอาชนะไป
แล้
