านอยู่บ่อยๆ นายท่านไม่เคยโกรธ แถมยัง…เคลิบเคลิ้มไปด้วย
ใช่ ในมุมมองของเจ้างูเขียว การที่หนานเสียนไม่เคยปฏิเสธการลวนลามของเฟิงหรูชิง แสดงให้เห็นว่าเขากำลังเคลิบเคลิ้ม!
แต่กระทั่งบัดนี้องค์หญิงยังไม่รู้ว่า ตั้งแต่นางปรากฏตัวขึ้น ความคิดที่นายท่านมีต่อนาง และการที่นางตกลงไปในหลุมพรางของเขา นางคงไม่มีวันปีนป่ายออกมาได้อีกเลย
เมื่อคิดดูแล้ว นายท่านร้ายกาจกว่านางไม่เบาเลย
“เรื่องนี้ ถ้าเจ้าบอกให้ชิงเอ๋อร์รู้ละก็…” แววตาหนานเสียนดูน่ากลัว “ข้าจะจับเจ้าทำเป็นงูตุ๋นถวายฮ่องเต้”
เจ้างูเขียว “…”
นายท่าน หากท่านต้องการเอาใจว่าที่พ่อตา ทำไมต้องสละชีวิตงูน้อยที่บอบบางน่าสงสารอย่างข้าด้วย
ท่านทำได้ลงคอหรือ
“ไปกันเถอะ” หนานเสียนไม่มองดูเจ้างูเขียว เขาเดินลงเขาไป
“นายท่าน ท่านไม่ไปพักฟื้นแล้วหรือ”
“อืม” หนานเสียนขานตอบด้วยเสียงเรียบๆ “บาดเจ็บเล็กน้อยแค่นี้ ปล่อยให้มันหายเองก็พอ ตอนนี้ข้าอยากพบชิงเอ๋อร์”
สองเดือนแล้วที่ไม่ได้พบหน้า
ไม่รู้ว่ากำลังความสามารถของนางก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว
…
หน้าทางเข้าจวนเฟิงอวิ๋น เฟิงอิงกับชิงหย่วนมองดูหนานเสียนเดินจากไป
จนกระทั่งหนานเสียนเดินลับตาไป พวกเขาจึงหันหลังเดินกลับเข้าจวน
ในขณะนั้นเอง ถังอวี้วิ่งออกมาด้วยสีหน้ารีบร้อน นางมองหาไปทั่วทุกทิศ แต่ไม่เห็นคนที่นางอยากเจอ แววตาของนางเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เมื่อความผิดหวังจางลง ก็มีความโมโหโกรธาเข้ามาแทนที่
“เฟิงอิง ชิงหย
