ายลงในบ่อน้ำด้วย
คนสกุลหลิวไม่สามารถออกนอกบ้านได้ แต่อย่าไรพวกเขาก็ต้องกินข้าวดื่มน้ำ หากวัตถุดิบยังใช้ไม่หมดก็จะไม่มีคนมาส่งเพิ่ม น้ำที่ดื่มก็ต้องดื่มจากในบ่อนั่น
เมื่อจัดการเรียบร้อย หมาป่าสีขาวก็กลับจวนอย่างสบายใจ
คนที่ไปกับมันเมื่อเห็นมันทำกับคนสกุลหลิวเช่นนี้ ก็สงสัยว่ามันมีความแค้นอะไรกับคนสกุลหลิวหนักหนา ถึงได้เหยียดหยามคนพวกนั้นรุนแรงเช่นนี้
จนกระทั่งเฟิงหรูชิงพูดความจริงออกมา คนพวกนั้นจึงเข้าใจว่าที่แท้เป็นเพราะหลิวอวี๋นเซียวที่ทำให้หมาป่าเสียสติได้ขนาดนี้
มิน่าล่ะหลังจากเมื่อคืนหมาป่ากลายเป็นบ้า ที่แท้เป็นเพราะเจอหลิวอวี๋นเซียวในงานเลี้ยง เลยทำให้มันนึกถึงฝันร้ายเมื่อครั้งก่อนและกลายเป็นบ้าแบบนี้
มันเป็นความผิดของหลิวอวี๋นเซียวคนเดียว!
ตอนนี้หลิวอวี๋นเซียวไปแอบอยู่ในป่าลึกไม่กล้าออกมา เขาจึงไม่รู้ว่าตอนนี้ชื่อเสียงของเขาในแคว้นหลิวอวิ๋น ไม่สิ ในทวีปทั้งทวีปนี้เป็นที่รู้จักไปทั่วแล้ว
แต่น่าเสียดาย ที่มันดันเป็นชื่อเสียงที่เลวร้าย
…
“หลิวลี่”
จวนองค์หญิงเมื่อเทียบกับโลกภายนอกที่อึกทึกครึกโครม มันดูสงบอย่างเห็นได้ชัด
นางยกยาวิเศษที่เพิ่งต้มเสร็จออกมา จากนั้นแบ่งลงในถ้วยแล้วพูดว่า “เจ้าเอายาพวกนี้ไปให้พวกขุนนางใหญ่ เมื่อคืนพวกเขาได้รับบาดเจ็บจากการช่วยปกป้องแคว้นหลิวอวิ๋น เดี๋ยวเจ้ายกออกไปให้พวกเขา”
ขุนนางบางคนกินผลไป๋เฉ่ากั่วแล้วอาการดีขึ้นมาก บางคนอาการสาหัส ต้องกินยาต้มถึง
