ที่นางขาดไปคือเวลาหาใช่ยาวิเศษถังอิ่นยิ้มน้อยๆ ใบหน้าของนางยังคงเลอะมอมแมม แต่ลักยิ้มสองฝั่งของนางช่างดูน่ารัก
“ข้าไม่ต้องการยาวิเศษ ข้าอยากอยู่ในจวนองค์หญิง”
เชียนหนิงไม่ได้เอาคำพูดของเฟิงหรูชิงมาถือเป็นจริงเป็นจัง ยาวิเศษร้อยต้นคนธรรมดาที่ไหนจะหามาได้มากมายขนาดนั้น แม้แต่หอแห่งแรกยังไม่มีปัญญาหายาวิเศษระดับห้าร้อยต้นมาให้เป็นของขวัญคนอื่น
“ได้” แม่สาวคนนี้ดึงดันจะอยู่จวนองค์หญิงให้ได้ ถ้านางไม่ได้ตามต้องการนางคงไม่ยอมรามือ
“เชียนหนิง” ถังอิ่นสีหน้าจริงจัง “เจ้ารีบเดินทางกลับไปที่บ้านสกุลถัง ถ้าที่บ้านไม่มีหญ้าวิเศษระดับห้า ก็บอกให้คนที่บ้านออกไปหามา!”
“เจ้าค่ะ คุณหนู” เชียนหนิงเม้มปาก นี่เป็นการตัดสินใจของคุณหนู ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะปฏิบัติตาม
เฟิงหรูชิงรู้สึกโล่งอก นางหันหลังแล้วพูดว่า “เจ้าเข้าไปสิ”
จวนองค์หญิงในยามค่ำคืนยังคงเงียบสงบเช่นวันวาน แต่ความเงียบสงบนี้กลับหมดไปทันทีที่เฟิงหรูชิงเข้ามาในจวน
“องค์หญิง กลับมาแล้วหรือเพคะ”
“โฮ่!”
“เจี๊ยกๆ!”
เมื่อเสียงที่แสนยินดีปรีดาของชิงหลิงและหลิวลี่ดังขึ้น พวกสัตว์วิเศษทั้งหลายต่างร้องส่งเสียงด้วยความตื่นเต้น พวกมันรีบวิ่งมาจากสวนมาหาเฟิงหรูชิง
ด้วยเหตุที่ครั้งก่อนถูกลงโทษ หมีปฐพีจึงไม่กล้ากอดนาง มันหยุดอยู่ที่ระยะห่างจากนางไปสามเมตร แล้วจ้องมองนางด้วยแววตาตื่นเต้นดีใจ
