จะฆ่าก็รีบฆ่า ไม่ใช้วิธีค่อยๆ ทรมานศัตรูแบบนี้!
เฟิงหรูชิงถีบเสิ่นเยว่ เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร นางจึงยกเท้าออกจากตัวเขา
“ท่านพี่ ข้ายกเขาให้ท่าน อย่าเอาถึงตายล่ะ ข้าจะให้เขาเห็นว่าข้าทำแคว้นหลงอ้าวให้ล่มสลายได้อย่างไร!”
น่าหลานจิ้งมองเฟิงหรูชิงแบบอึ้งๆ
เขามีความรู้สึกที่ยากเกินอธิบาย คิดไม่ถึงว่านางจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ไวเพียงนี้
เสิ่นเยว่ที่ทำตัวโอหังเมื่อสักครู่ บัดนี้กลายเป็นนักโทษของพวกเขาเสียแล้ว
“ชิง…เอ๋อร์…”
เสียงที่อ่อนระทวยดังมาจากด้านหลัง
เมื่อเฟิงหรูชิงได้ยินเสียงนั้น นางไม่สนใจใครอีกแล้ว นางรีบหันหลังแล้วเดินเข้าไปหาเฟิงเทียนอวี้ นางกุมมือเขาแน่น “เสด็จพ่อ หม่อมฉันอยู่นี่เพคะ”
เฟิงเทียนอวี้มองดูหญิงสาวตาไม่กะพริบ ในขณะที่ภาพกำลังเลือนราง เขาเห็นใบหน้างดงามที่มีรอยยิ้มเหมือนเมื่อครั้งสิบหกปีก่อน
ตอนที่ 302 พวกเขาช่างดุร้ายเหลือเกิน (1)
“เจ้าช่างเหมือน…แม่เจ้าจริงๆ…แค่กๆ !”
เฟิงเทียนอวี้พูดได้ไม่กี่คำก็ไอ มุมปากของเขามีเลือดไหลม่านตาเบิกกว้างสีหน้าท่าทางคล้ายกับเปลวเทียนที่ริบหรี่
“เสด็จพ่อ!”
สีหน้าของเฟิงหรูชิงเปลี่ยนไปทันที
เดิมอาการของฮ่องเต้ยังพอประคับประคองได้ครึ่งปี แต่วันนี้เขาใช้พลังวิเศษจึงทำให้พิษแผ่ซ่านไปทั่วร่างเกินกว่าจะควบคุม
ดูท่าเขาคงอยู่ได้อีกแค่เดือนเดียว!
“ท่านลุง ท่านพาเสด็จพ่อไปพักก่อน” เฟิงหรูชิงค่อยๆ ยืนขึ้น แววตาของนางมีประกายเด็ดเดี่
