วอวิ๋น ไม่ใช่เพราะการต่อสู้กันนิดหน่อย ก็จะเข่นฆ่าคนของแคว้นหลงอ้าวให้หมดสิ้น
“ทราบแล้วเจ้าค่ะ” แววตาของถังจือดูน่ากลัว
สิบกว่าปีก่อน นางเคยติดตามฮองเฮาบุกเข้าแคว้นหลงอ้าวมา บัดนี้แคว้นหลงอ้าวจะต้องล่มสลายด้วยฝีมือขององค์หญิง
เสิ่นเยว่มองดูเฟิงหรูชิงแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง “เจ้าคิดว่าลำพังกำลังความสามารถของเจ้า จะรับมือกับแคว้นหลงอ้าวของพวกข้าได้หรือ”
นังคนนี้ เอาความมั่นใจมากจากไหนกัน
“บอกให้มันหุบปากเดี๋ยวนี้!” เฟิงหรูชิงน้ำเสียงแข็งกร้าว
น่าหลานจิ้งถอดรองเท้าออก แล้วยัดเข้าไปในปากเสิ่นเยว่
เสิ่นเยว่ทำได้เพียงส่งเสียงอีๆ อาๆ พูดออกมาเป็นภาษาไม่ได้อีกแล้ว
เฟิงหรูชิงวางฝ่าเท้าลงบนอกของเขา รอยยิ้มของนางดูชั่วร้าย “รอไม่นานหรอก อีกเดี๋ยว ข้าจะให้ฮ่องเต้ของเจ้ามาอยู่เป็นเพื่อน”
เมื่อพูดจบ นางจึงยกเท้าออก
“เจ้าหมาป่า พวกเรากลับกันเถอะ”
…
หน้าทางเข้าจวนองค์หญิง
ฉินเฉินหยุดเดินแล้วหันหลังไปมองเสี่ยวหลัวลี่ที่อยู่ข้างๆ ท่าทางราวกับขอทาน สีหน้าของเขาดูไร้อารมณ์ “ข้ารับปากชิงชิงว่าจะส่งพวกเจ้ามาที่นี่ พวกเจ้ากลับบ้านไปเถอะ”
ถังอิ่นเอานิ้วจับชายเสื้ออาการเคอะเขิน สายตาของนางจับจ้องไปที่ประตูจวนองค์หญิง นางอยากขออยู่ต่อหลายต่อหลายครั้ง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เย็นชาของชายหนุ่ม ก็ไม่กล้าพูดจาให้มากความ
น้องชายขององค์หญิงดุชะมัด ไม่อ่อนโยนเหมือนองค์หญิงเลยสักนิด
“เอ่อ…” ถังอิ่นกัดริมฝีปาก “บ้านที่ข
