ตอนที่ 297 คือนางผู้งามเหนือใคร (5)
ถ้าไม่เป็นเพราะผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนนั้นตอบสนองว่องไว พลิกหลบได้ ป่านนี้พลังคงไม่ใช่แค่ทะลุผ่านไหล่เขาไป แต่จะเป็นตำแหน่งหัวใจของเขาแทน
จู่ๆ ตำหนักก็เงียบสงบลง
ทุกคนรวมถึงคนของแคว้นหลงอ้าวต่างมองไปที่ความมืดด้านนอกตำหนัก ทุกคนต่างลืมหายใจ
ค่ำคืนอันมืดมิด แสงจันทร์นวลผ่อง
หมาป่าสีขาวตัวหนึ่งกระโจนผ่านสายลมยามค่ำคืน แล้วแตะลงพื้นยืนอยู่ที่กลางตำหนัก
บนหลังของหมาป่าสีขาวมีหญิงสาวที่งามสง่ามากความสามารถนั่งอยู่
นางงดงามกว่าใครในแคว้น งามจนผู้คนต่างพากันหลงใหล
หากพูดว่าถานซวงซวงคือหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นหลิวอวิ๋น แต่หญิงสาวคนนี้ ไม่ว่าจะชื่นชมความงามของนางด้วยถ้อยคำอะไร ก็ไม่อาจบรรยายหน้าตาอันงดงามไร้ผู้ใดเปรียบของนางได้
ผิวของนางขาวดุจหิมะ แต่งกายด้วยชุดขาว เรือนร่างสะโอดสะอง ดวงตาดำขลับราวหมาป่าในยามค่ำคืน แฝงด้วยความอำมหิต ทำให้คนที่ได้เห็นต้องตัวสั่นสะท้าน
มือของหลิ่วอวี้เฉินที่ถือจอกเหล้าอยู่หยุดชะงัก สายตาของเขามองดูหญิงสาวที่อยู่บนหลังหมาป่าอย่างตกตะลึง ไม่อาจละสายตาจากนางได้
ถ้าความทรงจำของเขาหยุดอยู่ที่เฟิงหรูชิงเมื่อครั้งหนักสองร้อยห้าสิบชั่ง บางทีเขาอาจจำไม่ได้ว่าหญิงสาวคนนี้เป็นใคร
แต่ครั้งก่อนที่เขาเจอเฟิงหรูชิง นางผอมลงมากแล้ว
เพราะฉะนั้นชั่วพริบตาที่ได้เห็นหญิงสาวปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าที่คุ้นเคยทำให้เขารู้ทันทีว่านางเป็นใคร
แต่…
เหตุใ
