กจวนเฟิงอวิ๋นเด็ดขาด!
ถังอวี้ยิ้มเยาะ “อีกอย่าง ชื่อของเจ้าไม่คู่ควรกับคำว่าอวี้[1] อวี้เป็นของที่สูงส่งและบริสุทธิ์ เจ้าเป็นแค่สาวใช้ ไม่คู่ควรกับชื่อที่ดีแบบนี้ ต้องไปให้เรียกเจ้าว่าหงเอ๋อร์แล้วกัน”
หงอวี้ตัวสั่น นางกำมือแน่นแล้วค่อยๆ หลับตาลง
ช่างเถอะขอเพียงได้อยู่ในจวนเฟิงอวิ๋นต่อไป ยอมเปลี่ยนแค่ชื่อจะเป็นอะไรไป
ต่อให้ชื่อของนาง จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่นายหญิงมอบให้ก็ตาม
“เหวินเฟิง หงเอ๋อร์ พวกเจ้าตามข้ามา ข้าจะไปเลือกเรือนที่พัก” ถังอวี้สลับชายแขนเสื้อ แล้วเดินลงจากบันไดห้องโถง
จวบจนตอนที่เดินจากไป นางไม่มองผู้คนตรงนั้นที่มีสีหน้าแปลกๆ แม้แต่น้อย
ตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ มีเพียงเหวินเฟิงคนเดียวเท่านั้นที่คอยตามติดนางไปราวกับสุนัขรับใช้
ศิษย์ของจวนเฟิงอวิ๋นมีจำนวนมาก พื้นที่ของจวนครอบคลุมภูเขาหลายลูก คนที่ได้เข้ามาเป็นศิษย์ที่นี่ ทุกคนต่างมีเรือนที่พักของตัวเอง ถังอวี้ได้เห็นก็รู้สึกละลานตา เลือกเรือนที่พักที่ถูกใจนางไม่ได้สักที
เมื่อนางรู้สึกรำคาญใจ และเตรียมกลับหลังมา ทันใดนั้นสายตานางก็เหลือบไปเห็นเรือนที่พักซึ่งมีสะดุดตาหลังหนึ่ง
นางเลิกหันกลังกลับแล้วเดินตรงไปยังเรือนนั้น
เรือนที่พักนั้นดูพิเศษ ดอกไม้ใบหญ้าล้วนมีพลังวิเศษอ่อนๆ ดูจากภายนอกน่าเกรงขาม ราวกับมีพลังแห่งมังกรแผ่ซ่านออกมา
แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ถังอวี้ก็รู้สึกชอบเรือนหลังนี้เข้าแล้ว!
“ที่นี่น่าจะเป็นศูนย์รวมของสิ่งวิเศษ
