ากกองใบไม้ก็เห็นเด็กหนุ่มที่หมดสติไปด้านหลังนาง
เด็กหนุ่มถูกเลือดย้อมทั่วทั้งร่างราวกับตกลงไปในสระเลือด
สีหน้านางก็ซีดขาวทันที หัวใจเหมือนถูกบีบเจ็บจนนางต้องกุมหน้าอกรีบวิ่งไปที่ฉินเฉิน
“ฝูเฉิน ชิงหาน เฉินเอ๋อร์เป็นอะไร?”
เหตุใดนางเพียงหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาเฉินเอ๋อร์ก็ได้รับบาดเจ็บรุนแรงถึงเพียงนี้…
“ท่านแม่” ชิงหานกะพริบดวงตาโต “ท่านพี่ฝูเฉินพูดไปแล้ว เมื่อครู่พลังในร่างท่านมากเกินไปไม่สามารถดูดซับได้จนเกือบจะตัวระเบิด ก่อนที่ท่านพ่อจะมามนุษย์ผู้นี้ช่วยท่านดูดซับพลังบางส่วน หลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นเช่นนี้”
“อ้อ จริงสิ เดิมท่านพี่ฝูเฉินตั้งใจว่าจะให้เขาดูดซับเพียงนิดเดียว ใครจะรู้ว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยมือ ข้าดึงก็ดึงไม่ออกไม่เช่นนั้นคงจะไม่บาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้”
ชิงหานกลัวเฟิงหรูชิงจะเข้าใจฝูเฉินผิดรีบอธิบายแทนฝูเฉินเป็นการใหญ่
เฟิงหรูชิงปวดใจยิ่งกว่าเก่า
เหตุใดนางจะไม่รู้ว่าเฉินเอ๋อร์ทำเพื่อช่วยนางจึงต้องกลายเป็นเช่นนี้
อีกอย่าง…เฉินเอ๋อร์ดูดซับพลังเพียงส่วนเล็กก็กลายเป็นเช่นนี้ แล้วกั๋วซือเล่า? เขาหนักกว่านี้ใช่หรือไม่?
“ฝูเฉิน ตอนนั้นกั๋วซือบาดเจ็บหรือไม่?”
นัยน์ตาฝูเฉินฉายแววสงสัย “โดยหลักการแล้วนอกจากท่าน พลังนี้สำหรับผู้อื่นล้วนไม่สามารถดูดซับได้ แต่ว่าตอนเขาไปก็ดูปกติดีเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บ…”
นัยน์ตาเฟิงหรูชิงหมองคล้ำลง
ดูปกติดีไม่ได้แปลว่าไม่ได้รับบาดเจ็บ…
กั๋วซือนั่นเก็บซ่
