้าไปตรงๆ ก็พอ”
ในใจฝูเฉินเองก็ตื้นเต้น
อย่างไรนี่ก็เป็นสถานที่ที่มันเติบโตมา ไม่อยากต้องแยกจาก
เฟิงหรูชิงได้ยินก็หลับตาลงเพียงแค่คิดเมื่อนางลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่กลางทุ่งหญ้า อาณาจักรที่เคยอยู่เหยียบอยู่หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงนำตาน้ำวิเศษมาด้วยเล่า?”
ในตอนนั้นเอง ภายในช่องว่างก็มีเสียงตกใจของฝูเฉินดังขึ้น
เฟิงหรูชิงตะลึง เพียงนางขยับตัวก็หายไปจากใต้ท้องฟ้าสีครามเสียแล้ว
ตอนที่นางลืมตาขึ้นมาก็ยืนอยู่กลางช่องว่างแล้ว
ด้านหน้าของอาณาจักร มีตาน้ำตั้งอยู่อย่างน่าอัศจรรย์น้ำค่อย ๆ ซึมออกมาด้านนอกอย่างระมัดระวัง
เพราะที่ที่ตาน้ำอยู่ไม่มีแม่น้ำ น้ำที่ไหลออกมาด้านนอกไหลจึงไปในทุ่งหญ้า หญ้าที่เขียวชอุ่มอยู่แล้วยิ่งเขียวขึ้นไปอีกทั้งยังมีพลังวิเศษเจือจางอยู่ด้วย
ชิงหานกลืนน้ำลายลงคอเสียงดัง “ท่านพี่ฝูเฉิน เหตุใจข้าจึงรู้สึกว่าหญ้านี่น่ากินมากกว่าเมื่อก่อน…”
ฝูเฉินเงียบไปสักพัก “ของมากมายในโลก ขอเพียงมีพลังวิเศษเพียงพอต่อการเลี้ยงดูก็สามารถเปลี่ยนเป็นยาวิเศษได้ เพียงแต่อย่างไรเสียหญ้านี่ก็ไม่ใช่ยานำมารักษาโรครักษาแผลไม่ได้ อย่างมากก็ช่วยเพิ่มพลังวิเศษให้นิดหน่อย”
แต่ที่เขาไม่เข้าใจก็คือ ท่านแม่เพียงแค่ย้ายอาณาจักรมาไว้ในช่องว่างเหตุใดแม้แต่ตาน้ำวิเศษก็ตามมาด้วย?
“ถ้ารู้แต่แรกว่าตาน้ำสามารถตามข้ามาได้ ตอนนั้นข้าจะต้องเสียเวลาไปมากมายเพียงเพื่อรองน้ำวิเศษมาไหเดียวหรื
