เฉินไม่อยู่แล้ว ท่านแม่จะต้องเสียใจมากแน่…
มือของเขาขยับเพื่อที่จะเก็บมือกลับ
แต่ทว่า…
พลังวิเศษที่เชื่อมระหว่างเฟิงหรูชิงกับฉินเฉินสองคนกลับคงอยู่เช่นเดิมเข้าไปยังร่างกายฉินเฉินไม่ขาดสาย เขาออกแรงดึงอีกสองทีก็ไม่สามารถดึงเอาพลังนั้นออกมาได้
วินาทีนั้นใบหน้าเล็กของฝูเฉินเปลี่ยนไปในที่สุดนัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เจ้ารีบหยุดเร็วเข้า! ข้าบอกให้เจ้าหยุด!”
ฉินเฉินไม่มีกฏิกริยาใดๆ เขาหลับตาลง สายลมพัดโหมชุดสีเขียวโบกสะบัดตามแรงลม
คำพูดเมื่อครู่เด็กคนนี้ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ได้ยิน…
หาก…เป็นเช่นนี้ต่อไปชิงชิงจะต้องตัวระเบิดตาย
เช่นนั้นไม่สู้…ให้เขารับเอาไว้
มุมปากฉินเฉินแย้มยิ้มบางๆ
เพราะนาง…คือความอบอุ่นอย่างเดียวในชีวิตนี้ของเขา
ชาตินี้คือคนเดียวที่จะไม่มีวันทำร้ายเขา!
แขนของฉินเฉินปรากฏรอยแตกร้าว เลือดสีแดงย้อมทั่วทั้งแขนของเขาราวกับทำไหเหล้าแตกจะระเบิดออกในอีกวินาทีข้างหน้า
“เจ้ารีบหยุดมือเร็ว!” ฝูเฉินตื่นตระหนกเต็มที่
แต่อย่างไรเสียด้วยสติปัญญาของยาวิเศษไม่สามารถคิดอะไรได้มากนัก ย่อมคิดไม่ถึงว่าฉินเฉินจะยอมทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อช่วยเฟิงหรูชิงหรือไม่
“ท่านพี่ฝูเฉิน ทำอย่างไรดี? คนผู้นี้จะตายหรือไม่?” ชิงหานน้ำตาคลอดึงแขนเสื้อฝูเฉินด้วยความกลัว “ถ้าเขาตายไปท่านแม่จะต้องเจ็บปวดและเสียใจมากแน่…”
ร่างกายฝูเฉินแข็งทื่อ
ในหัวของเขาปรากฏภาพหญิงสาวเสียอกเสียใจอย่างไม่รู้ตัว พลันทำให้ใจเขากระตุ
