์ทั้งหมดก็มัดร่างของฉินเฉินเอาไว้
แต่ว่า…
ชิงหานออกแรงดึง…
ฉินเฉินยังคงยืนมั่นคงอยู่กับที่ไม่ขยับแม่น้อยนิด
“ชิงหาน เจ้ายังกินไม่อิ่มใช่หรือไม่ เหตุใดจึงไม่มีเรี่ยวแรง?” ฝูเฉินเอ่ยถามด้วยความหัวเสีย
เจ้าเด็กคนนี้ไม่ใช่ท่านแม่เขาทนได้ไม่นาน หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเขาใกล้จะร่างระเบิดแล้ว
ชิงหานหน้าแดงด้วยความเขินอาย “ข้า…ข้ากินอิ่มแล้วนะ กินเยอะมากเลยด้วย แต่ว่า…แต่ว่าข้ากินอิ่มแล้วยังย่อยไม่เสร็จ รอข้าย่อยเสร็จแล้วถึงจะมีเรี่ยวแรง”
อื้อ ต้องเป็นเพราะนางยังไม่ได้ย่อยแน่…
ฝูเฉินเหลือบตามองนางอย่างดูถูก “สิ่งที่เจ้าทำอย่าให้ท่านแม่เห็นเป็นอันขาด มนุษย์ผู้หญิงผู้นี้ร้ายกาจมาก นางเห็นว่าเจ้าไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อยนิดล่ะก็จะไม่ให้ยาวิเศษเจ้ากินแล้ว”
ชิงหานกัดริมฝีปากเบาๆ “ข้ามีประโยชน์ มีประโยชน์จริงๆ”
คำพูดของนางพูดออกมาอย่าอ่อนแรง แฝงด้วยความไร้เดียงสา
ฝูเฉินไม่มีเวลามาสนใจชิงหาน หน้าผากของเขามีเหงื่อเย็นผุดออกมา
ฉินเฉินในตอนนี้ราวกับมนุษย์เลือด แม้แต่หน้าของเขาก็เริ่มแตกแล้ว เลือดสดซึมออกมาดูน่ากลัวยิ่งนัก
“หาก…” เสียงฉินเฉินแหบพร่า “ถึงเวลาชิงชิงถามขึ้นมา พวกเจ้าก็บอกว่า…ข้ากลับบ้านแล้ว…”
“ข้ากลับไปยังบ้านเดิมของข้าและจะไม่ออกมาอีก ให้นางไม่ต้องตามหาข้า คนที่อ่อนโยนเช่นชิงชิง หากรู้ว่าข้าตายแล้วจะต้องเสียใจมากแน่ แต่ข้า…จะทน…ให้นางเสียใจได้อย่างไร?”
ให้นางคิดว่าเขาจากไปแล้ว ชาตินี้จะไม่กล
