ชน์จริง อีกทั้งไม่รู้ว่าที่แห่งนี้มีอันตรายหรือไม่ มีเพียงแต่ตามติดชิงชิงไว้เขาจึงจะวางใจ
“ท่านแม่ ท่านแม่ ในเมื่อที่นี่มีน้ำพุวิเศษจะต้องมีของมีค่าที่ทำให้เกิดน้ำพุวิเศษแน่ และจะต้องอยู่ใกล้ๆ น้ำพุวิเศษ ท่านเดินไปตามน้ำพุวิเศษต้องหาเจอแน่” น้ำเสียงกระตือรือร้นและน่ารักของชิงหานดังขึ้นภายในจิตของเฟิงหรูชิง
อื้อ เทียบกับฝูเฉินลูกชายคนนั้นแล้ว ชิงหานใกล้ชิดสนิทกว่ากันเยอะ…ไม่เสียแรงที่เป็นเสื้อนวมปุยฝ้ายน้อย[3]ของแม่
“เฉินเอ๋อร์” เฟิงหรูชิงยิ้มหันไปหาฉินเฉิน “ใกล้ๆ นี่ต้องมีของมีค่าอื่นแน่ เจ้าช่วยกันหากับข้า หากหาพบข้าจะแบ่งให้เจ้าด้วย”
แววตาฉินเฉินสะอาดกระจ่างใสในตอนที่เผชิญหน้ากับเฟิงหรูชิง ไม่ได้เย็นชาแปลกแยกเฉกเช่นตอนอยู่กับคนอื่น ยิ้มฝีปากมีรอยยิ้มบางๆ อ่อนเยาว์ไร้เดียงสาและเก้อเขิน
“ทั้งหมดเป็นของเจ้า ข้าก็เป็นของเจ้า”
เดิมได้ยินครึ่งประโยคแรกเฟิงหรูชิงก็รู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง ทว่า…
ตอนที่ฉินเฉินพูดประโยคหลังจบนางราวกับถูกไฟฟ้าช็อต รอยยิ้มแข็งค้างฉับพลัน
“เอ่อ…เฉินเอ๋อร์ เจ้าเป็นน้องชายของข้า”อย่างไรเสีย ฉินเฉินกับน้องชายนางในชาติก่อนก็เหมือนกันมาก จิตใต้สำนึกนางจึงนับเขาเป็นญาติ
ฉินเฉินใช้ชายแขนเสื้อบังร่างเฟิงหรูชิงไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงดอกไม้ล่วงหล่นมาใส่เส้นผมนาง
“ชิงชิง เจ้าอยากให้ข้าเป็นอะไรของเจ้าข้าก็เป็นคนนั้น”
เฟิงหรูชิงจึงได้ถอนหายใจโล่งอก มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “เช่นนั
