ปรามหมาป่าตัวนี้ไม่ไม่อยู่ ไม่แน่เสือน้อยอาจโดนมันรังแกได้ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางวันแสกๆ หมาป่าสีขาวตกตะลึงตาค้างลูกเสือที่แย่งชิงต้นขากับมันตัวนี้ จะกลับบ้านกับพวกมัน?ที่สำคัญไปกว่านั้น ลูกเสือนี่รู้จักกับนายท่านวันแรกมันกลับมีชื่อเสียแล้ว!แม้ความสามารถในการตั้งชื่อของนายท่านจะ…ไม่ดีนัก แต่ว่าอย่างไรก็คือชื่อ มันเป็นเจ้าบ้านมาตั้งนานแม้แต่ชื่อเรียกยังไม่มี!น้อยใจ น่าน้อยใจเสียจริง!จู่ๆ หมาป่าสีขาวก็เกิดไม่อยากสนใจเฟิงหรูชิงขึ้นมา ผู้หญิงที่เห็นใครก็รักก็ชอบ แต่มันก็ยังตัดใจไม่ได้ ได้แต่ใช้สายตาแห่งความเสียใจจ้องมองไปยังนางเฟิงหรูชิงลูบหัวหมาป่าสีขาว ทำให้อารมณ์โกรธเคืองของหมาป่าสีขาวหายไปบ้างเล็กน้อยนางเงยหน้าขึ้นหันไปทางเสือโคร่ง“เจ้า…อยากไปกับข้าด้วยหรือไม่?”เสือโคร่งตกตะลึง มันก้มหน้าลงเงียบไปสักพักสุดท้ายก็ส่ายหน้าภายในป่าสัตว์วิเศษมันยังมีเรื่องอื่นต้องทำ ไม่สามารถจากไปได้“ตกลง” เฟิงหรูชิงถอนหายใจอย่างผิดหวัง นางเบนสายตามาที่หมาป่าสีขาวอีกครั้ง “หมาป่าสีขาว เสือน้อยอายุยังน้อยก็ต้องจากแม่แล้ว ต่อจากนี้เจ้าก็เป็นพ่อนมให้มันแล้วกัน”หมาป่าสีขาวเบิกตาโตอ้าปากค้างแม้แต่ภรรยามันยังไม่มีก็ต้องเป็นพ่อแล้ว?อีกอย่างลูกเสือตัวนี้ไม่เหมือนสัตว์วิเศษตัวอื่น สัตว์วิเศษตัวอื่นล้วนเป็นระเบียบไม่มีใครแย่งความรักกับมัน มีเพียงลูกเสือตัวนี้เท่านั้นที่ทำให้มันรู้สึกอันตรายผิดปกติ“หมาป่าสีขาว ข้ารู้
