กว่า…ชีวิตของพวกนาง!
แม้ในปีนั้น น่าหลานฮองเฮานำพวกนางต่อสู้ในสนามรบไม่เคยทอดทิ้ง แต่ทว่าก็ไม่เคยพูดถ้อยคำเช่นนี้กับพวกนางเลย
หลิงอวิ้นมองหญิงสาวนิ่งค้างจึงได้รู้ว่า ภายในเวลาสั้นๆ ครึ่งปีนี้นางเปลี่ยนไปมากมายเหลือเกิน
เยี่ยมยอดจน…ทำให้คนกล้ามองนางตรงๆ
“เจ้าเป็นอะไรกับถังจือ?” สายตาถังซานตกอยู่ที่ไป๋เฉากั่วในมือเฟิงหรูชิง แสงมืดดำน่ากลัวฉายชัดจากนัยน์ตา
เฟิงหรูชิงหันกลับไปมองถังซานแล้วยิ้มเย็น “นางเป็นคนของข้า”
“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ ถังจือเคยเป็นคนทรยศ! นางทรยศตระกูลถังของข้า วันหน้าก็ต้องทรยศเจ้าเช่นกัน!”
เสียงของถังซานราวกับค้อนหนักๆ ทุบลงกลางใจถังจือ
นางรีบเงยหน้าขึ้นมองไปทางเฟิงหรูชิง
นัยน์ตานั้นแฝงด้วยความเคร่งเครียด เจ็บปวด และ…สิ้นหวัง
เดิมทีก็เพราะคำพูดของคนคนหนึ่งทำให้ตระกูลถังทุกคนไม่เชื่อนาง
บรรดาคนที่ออกปากว่าจะปกป้องนางก็ไม่เชื่อนางแม้แต่น้อย!
ทุกคนมองว่านางเป็นคนทรยศ
ถ้าไม่ใช่เพราะสุดท้าย…ท่านผู้เฒ่าต้องการไว้ชีวิตนาง คนพวกนั้นย่อมไม่ยอมปล่อยนางออกมาจากตระกูลถัง
ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น คนพวกนั้นก็ยังอาศัยช่วงที่นางถูกขับออกจากตระกูลถังลงมือกับนาง ทำให้นางบาดเจ็บสาหัส และ…พลังถดถอยไปไม่น้อย…
นางกลัว กลัวว่าเฟิงหรูชิง…จะละทิ้งนาง
มองว่านางเป็นคนทรยศขับไล่ออกจากเมืองหลวง
ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวนาง หนึ่งคำพูดดั่งตะปูหนึ่งดอก[1] มีคนกัดไม่ปล่อยว่านางเป็นคนทรยศ หากนางไม่มีหล
