ดนี้ ก็มีเจ้าหนุ่มนี่…ที่ทำให้เขารู้สึกอันตรายเฟิงหรูชิงปรายตามองหมาป่าสีขาว เป็นสัญญาให้มันไปหมอบอยู่ด้านข้างหมาป่าสีขาวสะบัดก้นเดินไปข้างหนึ่ง หมอบลงใต้ต้นไม้ราวกับสุนัขเลี้ยง หางส่ายสะบัดไปมา ทั้งเชื่องและน่ารักถังซาน “…”เมื่อครู่เจ้าหมาป่าออดอ้อนอย่างนั้นหรือ ก่อนหน้ามันยังอำมหิตเล่ห์ร้ายอยู่เลยมิใช่หรือไง ไฉนเพียงพริบตา หมาป่าสีขาวที่ผยองโอหัง เปลี่ยนเป็นสุนัขไปเสียแล้วซ้ำยังออดอ้อนทำตัวน่ารักด้วยไร้ยางอายยิ่งนัก“พวกเจ้าเป็นใครกันแน่”ครั้นไม่เห็นใครตอบ ถังซานแววตาดุดันกัดฟันถามเฟิงหรูชิงทอดสายตามองใบหน้าซีดเซียวของถังจือมุมปากของนางเลอะเลือด รอยเลือดนั้นยังไม่แห้ง ทว่าบาดสายตานักนางยังไม่ตอบคำถามถังซาน เสื้อสีแดงพัดวูบตกลงเบื้องหน้าถังจือถังจือมองใบหน้าทั้งแปลกหน้าทั้งคุ้นเคยด้วยความตะลึง หน้านิ่งค้างไปในชั่วขณะ“ท่านคือผู้นั้น”อัดอั้นอยู่นาน นางค่อยพ่นคำพูดไม่กี่คำออกมาไม่พบกันแค่สองเดือน เฟิงหรูชิงเปลี่ยนแปลงมากไปนัก นางจึงจำไม่ได้ในชั่วแวบแรกเครื่องหน้านี้ ลมหายใจนี้ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาดนางมองปฏิกิริยาของหมาป่าสีขาว ความรู้สึกค่อยๆ ปรากฏในใจ แต่นางยังรู้สึกเหลือเชื่อ ไม่อยากเชื่อ“เจ้าบาดเจ็บอย่าเพิ่งพูด” เฟิงหรูชิงมุ่นคิ้ว แววตาสงสาร นางสั่งให้ฝูเฉินส่งผลไม้สีแดงเลือดออกมาจากมิติเวลา ส่งให้กับถังจือ “กินมันซะ”ปัง!เสียงอันคุ้นเคยเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดส่งเสียงดั
