หมดในที่นี้!”
โบร๋ว!
ในฉับพลัน สิ่งที่ติดตามเสียงร้องคำรามก็คือหมาป่าสีขาวพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วราวสายลม ระดับความเร็วทำถังซานตกตะลึง
เพียงแต่น่าเสียดาย หมาป่าระดับสามชั้นสูง ไม่ได้อยู่ในสายตาเขา
ดังนั้น…
เสี้ยวนาทีที่หมาป่ากระโดดมาเบื้องหน้า เขาโบกชายเสื้อครั้งหนึ่ง ร่างหมาป่าสีขาวคล้ายกับลูกหิมะ กลิ้งถอยหลังไปอย่างน่าอนาถ
“โบร๋ว” หมาป่าสีขาวหยุดร่างของตัวเอง นัยน์ตาสุมเพลิงโทสะ
ใครเป็นหนูกัน เจ้าสารเลวนี่พูดถึงหนูอย่างนั้นเหรอ
มันเป็นถึงหมาป่าเทียนซาน กลับถูกลบหลู่ว่าเป็นหนู! นี่เป็นการดูถูกมันชัดๆ
ทำเกินไปแล้ว!
“สัตว์เลี้ยงที่คิดฆ่านาย เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ ไม่สู้ฆ่าเจ้าไปซะ ข้าค่อยหาตัวใหม่ให้ลูกข้าก็ได้” ถังซานหรี่ตาลง แววตาอัดแน่นด้วยจิตสังหาร
ต่อให้มันรับหมาป่าสีขาวไว้ ก็ไม่ยอมให้ใครทรยศเขาเด็ดขาด!
“กรรซ์”
หมาป่าสีขาวยิ่งเดือดดาล
เจ้านี่ชั่วร้ายนัก ลบหลู่ว่ามันเป็นหนูแล้วยังบอกว่ามันคิดฆ่านายอีก!
เจ้านายดีกับมันดีขนาดนี้ ป้อนผลไม้วิเศษให้มันทุกวัน มันจะฆ่าเจ้านายได้อย่างไร
“ถังซาน คนที่ต่อกรกับเจ้าคือข้า!” ถังจือเห็นว่าถังซานเกิดจิตสังหารต่อหมาป่าสีขาว นางใช้กระบี่ปักพื้น ยืนขึ้นมา แววตาเย็นเยียบเสียดกระดูก “อีกอย่าง เจ้าหาใช่นายของหมาป่าสีขาว ไม่มีสิทธิ์แตะต้องมัน!”
พลั๊ก!
ยามที่ถังซานเข้าประชิดหมาป่าสีขาว ร่างของถังจือทะยานออกพลันไปถึงเบื้องหน้าถังซาน กระบี่ในมือนำพาสาย
