อาจปล่อยทิ้งให้เสียของ
อย่างน้อย…ราคายาระดับสามก็ไม่ใช่ถูก
เมื่อมีอาหารบำรุงสุขภาพวิเศษ พรสวรรค์ของสาวใช้ทั้งสอง…ก็สามารถปรับเปลี่ยนได้
“ลิงสี่แขน อีกเดี๋ยวข้าจะเอาตำรับอาหารบำรุงสุขภาพให้เจ้า จงปรุงมันออกมาทุกวันให้สาวใช้สองคนกินเสีย สิบวันให้หลังก็ฝึกปรือฝีมือได้แล้ว”
“เจี๊ยกๆ”
ลิงสี่แขนร้องรับ รับตำรับที่เฟิงหรูชิงส่งมาให้
“สัตว์วิเศษอื่นๆ มีอะไรทำก็ไปทำเถิด ช่วงที่ข้าไม่อยู่นี้ ดูแลตัวยาที่หลังเขาให้ดี” เฟิงหรูชิงลุกขึ้นจากเก้าอี้ บิดเอวอย่างเกียจคร้าน แววตาลุ่มลึก นางรู้สึกไม่ค่อยสงบนัก
เดิมทีหมาป่าสีขาวควรกลับมาตั้งแต่หลายวันก่อนหนหนึ่งแล้ว แต่มันยังไม่กลับมา ทำให้นางไม่อาจสงบใจได้เสียจริง ไม่ว่าอย่างไร ต้องไปป่าแห่งสัตว์วิเศษสักเที่ยวหนึ่ง
“ข้าไปกับเจ้าด้วย”
ฉับพลันน้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นมา
เฟิงหรูชิงตะลึงเล็กน้อย หันกลับไปเห็นใบหน้างดงามของบุรุษหนุ่ม
เขาเผยยิ้มสุกสกาว กระทั่งแผลเป็นบนใบหน้ายังดูแล้วเพลินตา
“เจ้าจะไปป่าแห่งสัตว์วิเศษ ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”
มีข้าอยู่ ข้างต้องคุ้มครองความปลอดภัยของเจ้าแน่!
เฟิงหรูชิงนิ่งไป “เฉินเอ๋อร์ สองสามวันนี้เจ้าไปไหนมา”
“ข้าเห็นว่า…มีแม่นางผู้หนึ่งมาหาเจ้า ข้าไม่อยากพบคนนอก จึงไม่ออกมา”
นิ้วของเขาจับบาดแผลบนใบหน้า หลุบตาแฝงความเย็นชาไว้
เฟิงหรูชิงรู้จักนิสัยของฉินเฉินดี ยากนักจะออกจากบ้าน ไม่กี่ครั้งนั้นล้วนติดตามนาง แต่เมื่อนางไม่อยู่ เขาก็จ
