งหรูชิงหม่นลง ดูท่านางต้องไปหอแห่งแรกหาคนสืบฐานะของแม่เด็กนั่นเสียแล้ว อย่างน้อยก็ยังได้รู้เป้าหมายที่แม่เด็กนั่นเข้าใกล้นาง
เมื่อเดินมาถึงกำแพงประตูจวน ร่างกายเล็กๆ ร่างหนึ่งพลันตระหง่านเหนือหัวนางอย่างกะทันหัน นางตระหนักได้ก็เบี่ยงกายไปด้านข้าง เสียงโครมดังขึ้น ร่างเล็กๆ นั่นร่วงลงมาตรงหน้านางพอดี
“คุณหนู เป็นอะไรหรือเปล่า”
เชียนหนิงโผล่หัวออกมาจากอีกด้านของกำแพง ทันใดนั้นนางเห็นเฟิงหรูชิงเข้ามาอยู่ในคลองจักษุ ก็รีบหดหัวกลับไป จบสิ้นแล้ว คุณหนูปีนกำแพงถูกจับได้แล้ว…
เฟิงหรูชิงมองเชียนหนิงที่หดหัวกลับไปราวกับเต่า จากนั้นหลุบตามองเด็กหญิงที่ล้มอยู่ตรงหน้านางด้วยแววตาเย็นชา
“เจ้าตัวจ้อย มาหาข้าหรือ”
เสี่ยวหลัวลี่อึ้งไปแล้ว ทุกๆ วันนางแอบปีนกำแพงข้ามมา ไม่เคยถูกจับได้เลย ทว่าวันนี้ช่างบังเอิญนัก ได้พบกับเฟิงหรูชิง…
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า”
หลายวันก่อนนางหน้าตามอมแมม ตอนนี้แต่งหน้าแต่งตัวอย่างดี นางจิ้งจอกนี่จำได้อย่างไร
เฟิงหรูชิงคลี่ยิ้มอย่างไม่ยิ้มประเมินเสี่ยวหลัวลี่ตรงหน้า
“เจ้าตัวเตี้ยเท่านี้ ข้าจะจำไม่ได้คงยาก”
“เจ้า…” เสี่ยวหลัวลี่คิดโต้แย้ง ชั่วขณะนั้นก็คิดคำพูดออก นางกัดฟัน “ข้าชื่อถังอิ่น ไม่ใช่เจ้าตัวจ้อย”
ดวงตาถังอิ่นเดือดดาล ใบหน้าราวเด็กทารกขาวนวลเนียน ทว่าไม่ขาดความสะสวยน่ารัก
เฟิงหรูชิงพบสาวงามมาไม่น้อย
ไม่ว่าจะเป็นถานซวงซวง หรือเฟิงหรูซวง ต่างก็มีหน้าตางดงามยิ
