อ”
เฟิงหรูชิงทิ้งคำพูดไว้ ก่อนจะหมุนกายจากไปโดยไม่หันกลับมา
ถังอิ่นอึ้งงัน นะ…นี่ต่างกับที่นางคาดการไว้นี่นา
“อย่าเพิ่งไป!” ถังอิ่นลนลานแล้ว รีบไล่ตาม “เจ้าอย่าทิ้งข้าไว้ ข้าปีนกำแพงมาหาเจ้าทุกวัน ข้าซ่อนตัวได้เก่งมาก มาตั้งหลายวันแล้วคนในจวนองค์หญิงของเจ้ายังไม่มีใครพบ หากไม่อยากให้ข้าก่อกวนไม่เลิก เจ้าก็ให้ข้าอยู่ที่นี่”
เฟิงหรูชิงชะงักฝีเท้า
หาใช่เพราะถังอิ่น แต่เพราะเบื้องหน้านาง สาวใช้ชุดเขียวพุ่งเข้ามาอย่างเบิกบาน
นางหยุดที่หน้าเฟิงหรูชิง หอบหายใจไม่ทัน
“องค์หญิงท่านลงจากเขาเสียที บ่าวกับหลิวลี่คิดถึงท่านเหลือเกิน จริงสิ หลายวันที่ท่านอยู่บนเขา แม่นางน้อยผู้นั้นปีนกำแพงทุกวัน วันแรกก็ถูกข้าพบเข้าแล้ว เดิมทีอยากให้เจ้าหมีหนึ่งไล่นางออกไป แต่เจ้าหมีหนึ่งเอาแต่หมกตัวอยู่เขาด้านหลังไม่ยอมลง ส่วนสัตว์วิเศษตัวอื่น…อ่อนแอไปเสียหน่อย ข้าเห็นว่านางไม่ได้ขโมยของ แค่เดินวนรอบหนึ่งก็ไปแล้ว ข้าเลยไม่สนใจนาง รอองค์หญิงลงจากเขาแล้วค่อยรายงาน”
ถังอิ่นตัวเล็กมากๆ ยืนหลบอยู่ด้านหลังเฟิงหรูชิง ถูกบดบังได้สนิท
รอจนชิงหลิงรายงานทุกอย่างจบ นางก็หน้าง้ำงอ ไม่พูดไม่จาเดินออกมาจากด้านหลังเฟิงหรูชิง
ชิงหลิงตะลึง “นางแอบปีนกำแพงมาอีกแล้วหรือ”
เฟิงหรูชิงกวาดสายตามองถังอิ่นที่หน้าตาบูดบึ้ง เผยรอยยิ้มที่ไม่ยิ้ม “ไหนเจ้าบอกว่าไม่มีใครเห็นเจ้าปีนกำแพงเข้ามา”
ถังอิ่น “…”
นางก็แค่พูดเกินจริงไปและจะทำไม เป็นอะ
