ะตามไป เชียนหนิงที่ยืนเซื่องซึมอยู่ด้านข้างรีบรั้งนางไว้
“คุณหนู คนผู้นี้ตอบง่ายดายเยี่ยงนี้ จะเป็นคนร้ายหรือเปล่า”
“คนร้ายหรือ” เสี่ยวหลัวลี่มองเชียนหนิงอย่างตะลึงงันคล้ายไม่เข้าใจ
เชียนหนิงพยักหน้าแรงๆ “ข้าได้ยินคนบอกว่า คนในโลกปุถุชนล้วนเป็นพวกเลวร้ายมาก พวกเขาเอาพวกเราไปขายหอนางโลม แล้วยังส่งพวกเราไปเป็นเมียน้อยตาแก่ ที่เลวร้ายยิ่งว่าก็คือ พวกเขาหลอกเอาของกินจากพวกเราไปทั้งหมด ซ้ำยังไม่อนุญาตให้พวกเรากินข้าว”
เฟิงหรูชิงที่จะหลอกของกินเดินอยู่ด้านหน้า “…”
แม่นางน้อยสูงอี้หมี่อู่[1] แม้ว่าใบหน้าจะเปรอะเปื้อนด้วยดินจนไม่อาจเห็นรูปโฉมได้ แต่ดูจากรูปร่างแล้วก็น่าจะยังไม่เป็นผู้ใหญ่
ขายเด็กยังไม่โตจะได้เงินกี่ตำลึงกันเชียว
เสี่ยวหลัวลี่นิ่งเงียบ
แต่นางอยากเจอนางจิ้งจอกนั่นนี่นา
“ไม่เป็นไรหรอกเชียนหนิง ของกินของพวกเราอยู่ในถุงเก็บของนางเอาไปไม่ได้”
ฝีเท้าของเฟิงหรูชิงชะงักลงเล็กน้อย ทว่ายังเดินหน้าต่อไม่หันกลับไป
ในความทรงจำของนาง เจ้าถุงเก็บของนี้ หาได้ยากในแผ่นดินช่างเยว่มากนัก ตอนนั้นในแคว้นหลิวอวิ๋นมีถุงเก็บของใบเดียวเท่านั้น เสด็จพ่อประทานให้เสด็จแม่ แต่สุดท้ายหายไป รวมถึงสมบัติทั้งหลายในถุงนั้นด้วย
นับแต่นั้นก็ไม่มีถุงเก็บของใดๆ อีก
แม่นางน้อยผู้นี้มีถุงเก็บของได้ ก็พิสูจน์ว่าฐานะนางไม่ธรรมดา
แม่นางที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ มาหานางที่แคว้นหลิวอวิ๋นเพื่ออะไรกัน
ไม่นานนัก เฟิงหรูชิงก็มา
