้งสองคน มองชิงหลิง “เปิดประตูเถอะ”
“เจ้าค่ะ”
ชิงหลิงมองสองสาวสติฟั่นเฟืองด้วยสายตาแปลกประหลาด แล้วหมุนตัวไปหยิบกุญแจออกมา
จากนั้น….ประตูใหญ่ของจวนองค์หญิงเปิดออก!
เปิดแล้วเหรอ
เสี่ยวหลัวลี่ตะลึง ไม่ช้านางพลันได้สติ หันมองเฟิงหรูชิง “เจ้าเป็นคนของจวนองค์หญิงหรือ”
“อือ” เฟิงหรูชิงยกยิ้มมุมปากยิ้มคล้ายไม่ได้ยิ้ม “ข้าก็คือเฟิงหรูชิง”
เสี่ยวหลัวลี่ “…”
เชียนหนิง “…”
พวกนางเพิ่งทำอะไรลงไป
พวกนางคุยเรื่องข่มขู่เฟิงหรูชิงต่อหน้าอีกฝ่าย หรือว่า…ซ้ำยังจะยกยอความรวยอีก
แววตาของเสี่ยวหลัวลี่เลื่อนลอย คำพูดของเฟิงหรูชิงก็เหมือนหมัด อัดเข้าในใจนางอย่างจัง ทำนางอับอายเสียจนแทบหาหลุมมุดลงไป
สวรรค์ นางกับเชียนหนิงพูดอะไรออกไปกันแน่ คำพูดนินทาพูดลับหลังก็แล้วไปเถอะ ดันถูกเจ้าตัวรู้เข้า นี่มันทำให้นางเสียหน้ายิ่งนัก!
นางหน้าแดงด้วยความอาย เคราะห์ดีที่มีฝุ่นดินเปรอะหน้า จึงไม่ถูกจับได้
เพื่อปิดบังความลนลาน เสี่ยวหลัวลี่ถลึงตามองเฟิงหรูชิงด้วยโทสะ “เจ้าคือเฟิงหรูชิง ทำไมถึงไม่รีบบอก”
เฟิงหรูชิงโบกมืออย่างผู้บริสุทธิ์ “เจ้าถามว่าจวนองค์หญิงไปทางไหนเท่านั้น ไม่ได้ถามสักหน่อยว่าข้าคือใคร”
“เจ้า…” เสี่ยวหลัวลี่คิดระเบิดอารมณ์
แต่คิดๆ ดูเรื่องก็เหมือนจะเป็นอย่างนี้จริงๆ ดังนั้น นางกลืนโทสะลงไป ร้องเหอะคำหนึ่ง ใช้สายตาสำรวจมองเฟิงหรูชิง
พลังความสามารถ ระดับเจินอู่หรืออ่อนแอเกินไปแล้ว!
ใบหน้า…งดงามชวนหวั่นไหว
