ปากออกไป
ตั้งแต่เริ่มต้นจนสุดท้ายนางไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อนเลย!
หลิ่วอวี้เฉินสับสนอยู่ในใจเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่ต้องการให้เฟิงหรูชิงตามราวีเขามาตลอด แต่พอเอาเข้าจริงๆ แล้วนางจะไม่วุ่นวายกับเขาอีก ในใจเขาปวดหนึบขึ้นมาน้อยๆ
ก็เหมือนกับว่า…สิ่งที่คอยล้อมหน้าล้อมหลังตัวเขาอยู่ตลอด สิ่งของที่เดิมเป็นของของเขา กลับหายลับไปไม่เห็นแล้ว!
ถานซวงซวงมองหลิ่วอวี้เฉินที่จมอยู่ในความคิด ในใจก็สั่นไหว มือที่จับอีกฝ่ายไว้ออกแรงหนักขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้หลิ่วอวี้เฉินหลุดออกจากภวังค์ความคิด
“หลิ่วอวี้เฉิน” เฟิงหรูชิงปรายตามองถานซวงซวง จากนั้นกวาดตามองหลิ่วอวี้เฉิน ยิ้มจางๆ เอ่ยว่า “ข้าไม่เข้าใจเลย ทุกคำพูดข้าก็เอ่ยอย่างชัดเจนแล้ว ทำไมสุดท้ายเจ้ายังคิดว่าข้าชอบเจ้าอีก ทำไมคิดว่าข้าลงโทษถานซวงซวง เพียงเพราะเจ้าชอบนางหรือ”
สีหน้าของหลิ่วอวี้เฉินฉายแววขบคิด
ที่เขาคิดว่านางยังชอบเขาเหมือนเดิม…
นั่นก็เพราะว่าถานซวงซวงเอาแต่พร่ำบอกกับเขาว่า ที่เฟิงหรูชิงแค้นนางขนาดนี้ก็เพราะเขารักนาง!
และก็เพราะเหตุนี้เอง หลิ่วอวี้เฉินมักคิดว่าตัวเองพลอยทำให้ถานซวงซวงลำบากไปด้วย ยิ่งรู้สึกผิดต่อนาง ถึงได้ยิ่งรังเกียจเฟิงหรูชิง
ตอนนี้เฟิงหรูชิงไม่รักเขาอีกแล้ว เขาถึงได้รู้สึกไขว้เขวเล็กน้อย
ที่ผ่านมาล้วนเป็นซวงเอ๋อร์ที่ชี้นำหลอกล่อเขาตลอดหรือ
ไม่มีทาง!
แต่ไรมาซวงเอ๋อร์ไร้เดียงสามีเมตตา ไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้แน่!
“องค์ห
