้าบ้านหลังหนึ่ง เห็นหมาเฝ้าบ้านตัวนั้นมันต้อนรับเจ้านายมันเช่นนี้ก็เลยเรียนแบบเอามา เหตุใดจึงได้รับการปฏิบัติแตกต่างกันเล่าไม่ยุติธรรม!“เจ้ามาพอดี ข้ามีงานจะให้เจ้า” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงมองหมาป่าสีขาวที่กำลังน้อยใจด้วยรอยยิ้มกว้าง “พรุ่งนี้คนของกองทัพเลือดเหล็กจะไปฝึกที่ป่าสัตว์วิเศษ เจ้าก็ตามไปด้วย”ราวกับฟ้าผ่าลงมาอย่างจัง หมาป่าสีขาวนิ่งตะลึงงันนี่นายท่านทอดทิ้งมันแล้วหรือ?จะทิ้งมันหรือ?“เอ๋าว์วู!” หมาป่าสีขาวร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด กระโจนไปที่เท้าเฟิงหรูชิงอีกครั้ง อุ้งเท้าสองข้างกอดนางไว้แน่น นัยน์ตาขอร้องอ้อนวอนนายท่าน ต่อไปข้าจะกินให้น้อยลงหน่อยทำงานให้มากขึ้น ได้โปรดอย่าทิ้งข้าเลย ข้าไม่อยากกลายเป็นหมาป่าน้อยเร่ร่อน“เจ้าหมาป่า ออกไป!” เฟิงหรูชิงโมโหยกเท้าขึ้นแตะมันออกไปด้านข้างอีกครั้ง“เอ๋าว์วู!” หมาป่าสีขาวร้องโอดครวญขึ้นอีก ท่าทางของมันน่าสงสารยิ่งกว่าเดิม น้ำตาจะไหลลงมาอยู่รอมร่อ“เจ้ากินเทียนหลิงกั่วของข้าไปตั้งมาก แล้วยังจะคิดอู้ไม่ทำงานอีก?” เฟิงหรูชิงเห็นท่าทีไม่ยินยอมของหมาป่าสีขาวหน้านางก็ถมึงทึง “เจ้ายังอยากจะล้างแค้นที่ถูกย่ำยีอยู่หรือไม่”ถูกย่ำยี? นายท่านคงจะหมายถึง…แย่งกระมัง?แม้ตาแก่ชั่วนั่นจะทำไม่สำเร็จ แต่เขาก็มีความคิดที่จะแย่งชิงเทียนหลิงกั่วไปจากมัน นั่นก็เป็นความผิดของเขาแล้ว!ดังนั้นในสายตาเฟิงหรูชิง หมาป่าสีขาวพยักหน้ารับน้อยๆอยาก มันอยากแก้แค้นมาก!“ในเมื่
