มๆ ต่อมๆ แก้มแดงก่ำแฝงด้วยความเขินอายดูเหมือนว่าที่ท่านแม่พูดไว้จะไม่ผิด กั๋วซือชอบนางจริงๆ ไม่เช่นนั้นวันนี้คงจะไม่ตั้งใจออกมาส่งนาง และยิ่งไม่มีทางใช้สายตาอาลัยอาวรณ์ส่งนางจากไปเช่นนั้นในตอนที่ใจเฟิงหรูซวงกำลังเต็มไปด้วยความสุขนี้เอง จู่ๆ ต้นไม้ด้านข้างก็ล้มลงมาไม่ทันได้ตั้งตัว โครม ต้นไม้ล้มทับร่างเฟิงหรูซวงทำให้นางต้องล้มลงไปนอนแผ่อยู่ที่พื้นเจ็บจนสีหน้านางซีดขาว เหงื่อไหลออกมาไม่หยุดแต่ในตอนที่นางคิดจะตะเกียกตะกายออกมาก็มีก้อนหินจากฟ้าหล่นลงมาใส่อกนางอย่างแรง แรงกดทับทำให้นางกระอักเลือดนายทหารด้านหลังต่างพากันตื่นตะลึง จ้องมองเฟิงหรูชิงกระอักเลือดโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาฉายแววแตกตื่นชัดเจนนี่…นี่มันเรื่องอะไรกัน?ต้นไม้อยู่ดีๆ ก็ล้มลงมา แล้วยังมีก้อนหินยักษ์ปริศนาอีก…“เอ่อ พวกเราต้องหาคนมารักษานางก่อนหรือไม่?” นายทหารนายหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัยทหารอีกคนครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ “เราทุกคนต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญตบะ หินทับก็ไม่ตาย พานางไปค่ายทหารเลยหากยังชักช้าอยู่ ท่านแม่ทัพกับองค์หญิงต้องอารมณ์ไม่ดีแน่”เฟิงหรูซวงที่เดิมบาดเจ็บหนักอยู่แล้ว เมื่อได้ยินประโยคนี้เข้าก็โกรธจนกระอักเลือดออกมาอีก สีหน้าโหดเหี้ยมเฟิงหรูชิง!นี่ต้องเป็นเฟิงหรูชิงทำแน่!นางจะไม่ยอมปล่อยนางไปเด็ดขาด!ภายใต้แสงพระอาทิตย์ตกดิน หนานเสียนเอามือไพล่หลังข้างหนึ่ง ชายเสื้อโบกปลิวตามแรงลม แววตานิ่งเรียบของเขากวาดมองชิงจู๋ที่พันอย
