ัพเฒ่าน่าหลานกับฉินเฟยหยางสำเร็จหลิงอู่ด้วยกันทั้งสองคน ซวงเอ๋อร์ของนางคงไม่ต้องรับความอยุติธรรมและความทุกข์ทรมานเช่นนี้!
หลิวหรงหลับตาลง ปกปิดความเลวทรามในแววตาเอาไว้
เฟิงหรูชิง วันนี้สิ่งที่เจ้าทำกับพวกเราสองแม่ลูกทั้งหมด วันหน้าข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสกลับคืนเป็นเท่าตัว!
เฟิงหรูซวงนิ่งชะงัก นางมองใบหน้าโหดร้ายของหลิวหรงนิ่ง ในปากมีแต่รสขม
“เช่นนั้นกั๋วซือเล่า? ท่านแม่ ข้าชอบเขาจริงๆ ได้เห็นเขาเพียงครั้งแรกข้าก็ชอบเขาแล้ว ชาตินี้ชีวิตนี้ นอกจากกั๋วซือแล้วข้าไม่ยอมแต่งกับผู้ใดทั้งนั้นเพคะ”
นางไม่มีวันลืม ในปีนั้นนางอายุยังน้อยไม่รู้ความลุกล้ำเข้าไปในป่าไผ่ ชายในชุดขาวกับพิณอันหนึ่ง รูปงามโดดเด่นราวกับเทพเซียน พุ่งเข้ากระแทกใจนางทันที มันสัมผัสเข้าไปในใจนาง ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยมีผู้ใดอยู่ในสายตานางอีกเลย หากชีวิตนี้ไม่ได้เป็นภรรยาเขา ชีวิตของนางยังจะมีความหมายอะไรอีก?
“ซวงเอ๋อร์ เจ้าฟังข้าพูด” หลิวหรงกัดฟันอารมณ์ไม่สู้ดี “ก่อนหน้านี้ข้าไปหากั๋วซือมา…”
เฟิงหรูซวงตัวแข็งทื่อ สายตาที่มองไปยังหลิวหรงแปลกไป
หลิวหรงสูดหายใจเข้าลึก “ข้ายังพูดเรื่องสู่ขอกับกั๋วซือ”
“เช่นนั้นกั๋วซือว่าอย่างไรเพคะ?” เฟิงหรูซวงใจเต้นแรง ลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ใดแววตาเร่งร้อนมองไปทางหลิวหรง
ในตาหลิวหรงทอแสงบางอย่าง “กั๋วซือบอกกับข้าด้วยตัวเอง เขาชอบความรู้ความสามารถและหน้าตาของเจ้า ยินยอมที่จะสู่ขอเจ้าเป็นภร
