มองหนานเสียน
“เมื่อครู่ข้าปรักปรำมันใช่หรือไม่? มันอาจจะอยากไปเที่ยวชมธรรมชาติบนท้องฟ้าจริงๆ …”
ไม่เช่นนั้นงูน้อยจะน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้หรือ?
คิดไปคิดมาเฟิงหรูชิงก็รู้สึกผิดขึ้นมาหลายส่วน แต่ความรู้สึกผิดนี้หายไปในพริบตาเมื่อได้เห็นหนานเสียนขยับเข้าใกล้นาง
ในดวงตาทั้งสองข้างมีเพียงชายรูปงามดั่งเทพเซียนเท่านั้น
“ไม่ต้องสนใจมัน อีกเดี๋ยวมันก็จะกลับมาเอง”
“จริงหรือ?”
“อื้อ…”
ภายในห้องไม้เงียบลง
เฟิงหรูชิงกับหนานเสียนเข้าใกล้กันมาก มากจนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของชายหนุ่ม
ภายใต้บรรยากาศเงียบสงบ เฟิงหรูชิงรู้สึกราวกับว่าอุณหภูมิรอบตัวมันเพิ่มสูงขึ้น เหงื่อออกที่แผ่นหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็มิอาจรู้ได้
“เอ่อ…กั๋วซือ เจ้ารู้สึกร้อนบ้างหรือไม่?”
“…” หนานเสียนเงียบไปครู่หนึ่ง “อยากจะถอดเสื้อข้าก็พูดมาตามตรง ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม”
เฟิงหรูชิง “…”
ในสายตากั๋วซือ นางเป็นหญิงลามกเช่นนั้นเลยหรือ?
“เช่นนั้นท่านยิมยอมที่จะถอดหรือไม่?”
ดวงตาเฟิงหรูชิงจ้องมองหนานเสียนเขม็ง ราวกับสามารถมองทะลุเสื้อผ้าเขาเห็นเนื้อหนังมังสาที่ทำให้ผู้คนเกิดความโลภได้อย่างชัดเจน
“ข้ารอให้เจ้าเอาชนะข้าให้ได้ แล้วข้าจะทำตามที่เจ้าต้องการ” หนานเสียนยิ้มบางยกมือขึ้นลูบผมเฟิงหรูชิงเบาๆ การกระทำของเขาอ่อนโยนมากและยังแฝงด้วยความเอาใจ “อีกอย่าง หากมีคนรังแกเจ้า เจ้าก็มาป่าไผ่ทิศใต้บอกกับข้า”
“หากมีคนรังแกข้า ท่านจะใช้ร่างกายของท่า
