ยของเจ้าก็ คือ พวกเราไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น?”ภายใต้แววตาประหลาดใจของนาง หนานเสียนพยักหน้าเบาๆเฟิงหรูชิงถอนหายใจโล่งออก แต่แววตากับผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดเพราะนางก้มหน้าอยู่หนานเสียนจึงรู้แค่ว่านางถอนหายใจ แต่ไม่เห็นความผิดหวังที่แฝงลึกอยู่ในดวงตาแววตาเขาแข็งขึ้น มุมปากยกยิ้มบาง“พวกเราไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง แต่เจ้ากลับลวนลามข้าไปแล้วรอบหนึ่ง องค์หญิง เมื่อครู่สัมผัสที่มือเจ้า…เป็นอย่างไร?”“สัมผัสที่มือ สัมผัสที่มืออะไร?”เฟิงหรูชิงมึนงงอีกครั้งจากนั้นนางก็มองตามสายตาของหนานเสียนไป…ปึ้ง!วินาทีนั้นในหัวเฟิงหรูชิงระเบิดเสียงดังราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆปกตินางลวนลามกั๋วซืออยากมาก็แค่เอ่ยเกี้ยวพาราสีคำสองคำ ไม่เคยกระทำการใดๆ เกินเลยมาก่อน ตอนนี้นางกลับกระทำการเช่นนี้ออกมาได้?“สัมผัสมือเป็นเยี่ยงไร?”หนานเสียนบีบเข้ามาหลายก้าวยิ้มบางเอ่ยถามเขาถามของเขาดูสบายๆ แท้ๆ สีหน้าแววตาก็เรียบนิ่งดังเดิม ราวกับว่า เขากำลังเอ่ยถามคำถามทั่วไปเฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง ไม่ได้ผ่านการนึกคิดก็พูดออกไปเสียแล้ว“ข้าดื่มจนเมาไม่มีความรู้สึกอะไรหรือว่าให้ข้าลองอีก?”…ตึ่ง!ในตอนที่เฟิงหรูชิงพูดจบด้านนอกห้องไม้ก็มีเสียงดังขึ้น แรงจนห้องสั่นสะเทือน เฟิงหรูชิงหันไปมองด้วยความประหลาดใจ ก็ได้เห็นงูตัวมอมแมมกำลังเลื้อยเข้ามาจากนอกห้อง มันชูหัวขึ้นด้วยความยากลำบาก น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจคลออยู่ในตา น้ำเสียงติด
