ยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ถูกหนานเสียนอุ้มเอาไว้ มันนิ่งไปก่อนจะเอ่ยถาม “นายท่าน ท่านก็รู้ว่าร่างกายนางไม่ควรดื่มเหล้า เหตุใด…”
หนานเสียนยิ้มบาง “มีข้าอยู่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ใช่ปัญหา นางอยากดื่มก็ให้นางดื่มเต็มที่จะเป็นไร?”
ดวงตาของชิงจู๋ฉายแววสับสน
ตอนนี้มันรู้สึกจริงๆ ว่า…ท่าทีที่นายท่านมีต่อองค์หญิงไม่ธรรมดา เป็นเพราะองค์หญิงคือคนที่เขาตามหาเท่านั้นจริงหรือ?
หรือว่า…มีเหตุผลอื่น?
ไม่รอให้ชิงจู๋ได้ทันคิดต่อ หญิงสาวในอ้อมกอดของหนานเสียนก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
หากไม่นับร่างกายของนาง ดวงตาคู่นี้…งดงามยิ่งนัก
คนอ้วนทั่วไปดวงตาจะกลายเป็นขีด แต่ตานางยังคงโตสวย มันแวววาวสว่างสดใส เจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงจันทร์
เพียงแต่…เฟิงหรูชิงในเวลานี้ ดวงตาเต็มไปด้วยเสน่ห์ ร่างของนางกระโดดออกจากอ้อมกอดหนานเสียน แล้วยัง…เรอ?
แต่ชิงจู๋ถูกทำให้กลัวไปเสียแล้ว
มันคอยแต่จะรู้สึกว่า องค์หญิงในตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แววตาที่มองมันเหมือนกำลังมองซุปงูถ้วยหนึ่งอยู่
“นายท่าน รีบช่วยข้าด้วย!”
เมื่อเห็นเฟิงหรูชิงเดินมาทางมัน ชิงจู๋ตกใจจนเลื้อยถอยหลัง ร่างสั่นไปทั้งร่าง
เฟิงหรูชิงเรออีกครั้ง ก้าวของนางไม่มั่นคงนัก แก้มสองข้างแดงเพราะฤทธิ์เหล้ายิ้มหวานหยด
“อยู่คนเดียวนานไป ตอนนี้เห็นงูตัวหนึ่งก็รู้สึกว่าหน้าตาดี งูน้อย เจ้าเต็มใจกลับบ้านไปกับข้าให้กำเนิดลูกงูน้อยสักคอกหนึ่งหรือไม่?”
หนานเสียน “…”
ชิงจู๋ “…”
…
วินาทีนั
