าสับสนมองชายที่อยู่ด้านหลังภาพเบื้องหน้านางค่อนข้างมัวไม่สามารถมองเห็นใบหน้าชายตรงหน้าได้ชัด มองออกแค่เพียงชุดสีขาวยิ่งกว่าหิมะ สะอาดสะดุดตา“เจ้าเมาแล้ว”ชายหนุ่มเดินมาถึงข้างตัวเฟิงหรูชิง มือของเขาลูบศีรษะนางแผ่วเบา คิ้วขมวดน้อยๆ น้ำเสียงจนใจเขารู้ว่าเฟิงหรูชิงไม่ได้ดื่มเหล้าง่ายๆ ไม่ใช่แค่เพียงเหล้าแก้วเดียวแต่ยังอาการเมาแล้วบ้าอีกด้วยเพียงแต่คิดไม่ถึงว่า…หลังจากนางเมาแล้วจะไปเกี้ยว…งูตัวหนึ่ง?“ข้าจะพาเจ้ากลับไปพัก” หนานเสียนเอื้อมมือไปหวังจะอุ้มนางอีกครั้งแต่ครั้งนี้เฟิงหรูชิงไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ สะบัดมือหนานเสียนออก ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าหล่อเหลาของหนานเสียน“ผู้ชาย ออกไป!” อย่าคิดจะอาศัยช่วงที่นางเมามาเอาเปรียบนาง!หน้าหนานเสียนมืดดำลงทันที จับยึดมือเฟิงหรูชิงไว้แน่น บนหน้าของเขายังมีรอยนิ้วมือทั้งห้าอยู่“ชิงเอ๋อร์ อย่าซน”“ออกไป ข้าต้องไปหางูน้อยมาให้กำเนิดลูกงูน้อยให้ข้า” เอะ งูน้อยล่ะ ทำไมยังไม่กลับมา“มันเป็นงูตัวผู้!”“เจ้าหลอกข้า มันคือชิงน้อยแท้ๆ ชิงน้อยเป็นงูตัวเมีย เจ้าออกไป ข้าจะไปหา…”นางกำลังจะหันตัวออกไป ใครจะรู้เพียงไม่ทันระวังก็สะดุดเข้ากับก้อนหินข้างๆ ร่างทั้งร่างล้มลง ภายใต้ความชุลมุนนี้นางเอื้อมมือไปคว้า คว้าเอา…ตัวหนึ่ง“ข้าเจองูน้อยแล้ว แต่งูน้อยตัวนี้…เหตุใดจึงราวกับว่ามันสั้นกว่าตัวนั้น?”“เอะ งูน้อยเหตุใดจึงใหญ่ขึ้นแล้ว?”…หนานเสียนเอื้อมมือไปรับหญิงสาวที่เกือบจ
