ออกมาได้
ฝูเฉินส่ายหน้า “ข้าไม่รู้แน่ชัด ก่อนหน้านี้ข้าได้มาจากพรรคเภสัชเทพ เป็น…เป็นอาวุธที่ท่านผู้นั้นสร้างขึ้น แต่ดูแล้วน่ากินข้าก็เลยแอบเก็บเอาไว้ ส่วนมันใช้การอย่างไร…ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า ข้าไม่ใช่มนุษย์เสียหน่อย”
พูดไปแล้ว เฟิงหรูชิงก็ยังไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กทั้งสองนี่เป็นประเภทไหนกันแน่
ไม่ใช่มนุษย์แล้วก็ไม่ใช่สัตว์วิเศษ ที่สำคัญก็คือต้องใช้ยาวิเศษในการฟื้นฟูพลัง…
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง “ท่านผู้นั้น?”
“จักรพรรดิที่เก้า!”
นัยน์ตาฝูเฉินฉายให้เห็นถึงความเคารพบูชา “บรรพบุรุษแห่งพรรคเภสัชเทพ บุคคลผู้เป็นตำนานกล่าวขานกันมาช้านาน”
เฟิงหรูชิงลูบศีรษะ “หลายวันนี้ข้าได้อ่านหนังสือประวัติศาสตร์ทวีปชางเย่ว ไม่เคยได้ยินชื่อจักรพรรดิ์ที่เก้าผู้นี้มาก่อน”
“เป็นไปไม่ได้!” สีหน้าเล็กๆ ของฝูเฉินเปลี่ยนไปทันที ร้องตะโกนด้วยความโมโห “พื้นแผ่นดินใหญ่นี้ในตอนนั้นได้รับการช่วยเหลือจากจักรพรรดิ์ที่เก้า ผู้คนนับหมื่นก็ถูกพระองค์ช่วยเอาไว้ เหตุใดหนังสือประวัติศาสตร์จึงไม่บันทึกเกี่ยวกับพระองค์?”
ถ้าไม่ใช่เพราะจักรพรรดิที่เก้าผู้คนในใต้หล้าคงได้ไปเกิดใหม่หมดแล้ว แผ่นดินใหญ่ผืนนี้…ยิ่งไม่มีทางมีอยู่ได้
พระองค์เป็นตำนานแห่งยุคนั้น
เป็นวีรบุรุษผู้เป็นอมตะในใจผู้คน!
แต่ใครกัน…
ใครเป็นคนลบทุกอย่างเกี่ยวกับจักรพรรดิ์ที่เก้า?
“ได้ยินเจ้าพูดเยี่ยงนี้แล้ว จักรพรรดิที่เก้าองค์นี้ร้ายกาจมากจริงๆ …” เฟิงหรูชิงยกมื
