่าท่านตาจะแพ้ให้เขาเช่นเดียวกันท่านตาเองก็ไม่กล้าทำร้ายเฟิงหรูชิงจริงๆมิเช่นนั้นจากความรักที่เสด็จพ่อมีให้เฟิงหรูชิง หากนางไม่เป็นอะไรก็ดีไป แต่หากเกิดเรื่องล่ะก็ จะต้องมาหาท่านตาสู้ตายกับท่านตาเป็นแน่!ถึงตอนนั้น…ต้องเจ็บหนักทั้งสองฝ่ายหรือไม่เสด็จพ่ออาจจะสู้โดยไม่คิดชีวิตลากเอาท่านตาตายไปด้วยกัน!เฟิงหรูซวงรู้ถึงข้อนี้จึงเข้าใจว่าเหตุใดหลิวอวี๋นเซียวจึงหยุดมือไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะมีตำแหน่งและความสำเร็จเช่นตอนนี้ จะกล้าเสี่ยงได้อย่างไรกัน? อีกอย่างขอเวลาให้เขาอีกเพียงนิดเดียว ก้าวข้ามเฟิงเทียนอวี้…ไม่ใช่เรื่องยากเลยเหตุใดต้องมาทะเลาะกันตอนนี้เล่า?เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงแววตาเยือกเย็นหันไปทางเฟิงหรูซวง “หมาป่าน้อยของข้า ไปเป็นสัตว์เลี้ยงของเฟิงหรูซวงตั้งแต่เมื่อใดกัน?”“องค์หญิง” หลิวซื่อเห็นว่าหลิวอวี๋นเซียวสำเร็จการฝึกกลับมาแล้วก็รู้สึกโล่งใจ แสร้งยิ้มเพียงเปลือกนอกเอ่ยขึ้น “คิดไม่ถึงว่าท่านยังมีงานอดิเรกประเภทแย่งสัตว์เลี้ยงผู้อื่นด้วย หมาป่าสีขาวย่อมเป็นของซวงเอ๋อร์ เมื่อครู่นางก็ยอมรับแล้ว เพียงแต่ท่านบีบบังคับให้นางยกหมาป่าสีขาวให้ท่าน แล้วอย่างไร ตอนนี้ก็กลายเป็นของท่านเสียแล้วหรือ?”หากเป็นเมื่อก่อน หลิวซื่อไม่มีทางกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้กับเฟิงหรูชิงแน่ แต่ตอนนี้นางมีคนหนุนหลังแล้วนางยังต้องกลัวอะไร?ต่อให้เฟิงเทียนอวี้มีกำลังทหารนับไม่ถ้วนแล้วอย่างไรเล่า?ในตอนฝึกตบะ การก้าวข้ามขึ้นระดับช
