ัว ถังจือไม่สามารถจัดการพวกมันได้ และยังเห็นว่าสัตว์วิเศษไม่มีท่าทีจะทำร้ายใครก็เลยปล่อยพวกมันเลยตามเลย…เวลานี้ภายในวังหลวง หมาป่าสีขาวกำลังใช้สายตาหยิ่งผยองมองดูนางกำนัลที่แอบอยู่ข้างๆ โพรงจมูกของมันส่งเสียงหายใจออกแรงเป็นเชิงดูหมิ่น หึ!ในจวนองค์หญิงหลิวลี่กับชิงหลิงนางสองคนนั้นเห็นมันยังต้องเกรงกลัว แต่ตั้งมันยอมจำนนต่อนายท่านนางทั้งสองก็ไม่เคยเกรงกลัวมันอีก ทำให้มันที่เป็นถึงหมาป่าเทียนซานไร้ความน่าเกรงขามตอนนี้ในวังหลวงแห่งนี้ ในที่สุดมันก็ได้ความภาคภูมิคืนมา!ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ว่างๆ มันคงต้องมาที่นี่บ่อยเสียหน่อย ให้พวกมนุษย์ตัวเล็กคำนับอยู่ใต้อุ้งเท้ามัน!“ท่านพี่ หมาป่าตัวนั้นดูองอาจนัก เหตุใดในวังหลวงจึงมีหมาป่าได้? ท่านพี่ให้ข้าเอามันไปได้หรือไม่? ข้ายังขาดพาหนะไว้ขี่พอดี”อยู่ๆ ก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจากด้านข้างอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือเสียงอ่อนๆ นั่นฟังดูอายุยังน้อย แต่เย่อหยิ่งเสียจนหมาป่าสีขาวทนไม่ไหวหยุดฝีเท้าลงมันหันกลับไปมองทั่วทุกทิศ หาอยู่นานก็เห็นว่ามีเพียงมันอยู่เพียงตัวเดียวที่เป็นหมาป่า ไม่มีหมาป่าตัวอื่นอยู่เลยหรือว่า…หมาป่าที่เขาพูดถึง…ก็คือมัน?คิดได้ดังนั้นหมาป่าสีขาวก็ทนไม่ไหวเงยหน้าขึ้นมองไปยังด้านหน้า ไม่ไกลออกไปนักมีหญิงสาวยืนอยู่กับเด็กชายอายุราวๆ สิบกว่าปีหญิงสาวปัดแก้มแดงราวกับหยกชิ้นงาม ใบหน้าของนางในชุดกระโปรงสีชมพูยิ่งดูน่ารักน่าชัง คิ้วตาโค้
