่วอวี้เฉินเพิ่งถูกปล่อยออกจากบ้าน เขายังไม่รู้ข่าวที่คนพูดต่อๆ กัน ตอนนี้รู้แล้วจึงอดไม่ได้ที่จะพูดเหน็บแนมก็แค่นายบำเรอที่ถูกองค์หญิงพากลับจวน อาศัยความหน้าตาดีเพื่อที่จะได้อยู่ในจวนองค์หญิง จะมาเทียบอะไร…กับเขาได้อย่างน้อย เขาก็ไม่มีทาง…ศิโรราบให้กับอำนาจของผู้หญิงคนนี้“ขอเพียงนางต้องการข้า แล้วไยต้องตีหัวลากกลับจวน แค่นางพูดมาคำเดียว ทุกอย่างของข้า ข้ายกให้นางทั้งหมด” ฉินเฉินเดินเข้าไปหาหลิ่วอวี้เฉินขณะนั้นเอง เสน่ห์อันเหนือกว่าได้ถาโถมออกมา ท่วมทับจนหลิ่วอวี้เฉินรู้สึกเหมือนไม่มีอากาศจะหายใจหลิ่วอวี้เฉินเงยหน้าท่าทางตะลึง สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาและเย็นชาของฉินเฉิน หัวใจของเขาเหมือนจะหยุดเต้น กำหมัดแน่นเป็นไปได้อย่างไร…การข่มของเจ้าหมอนี่ ร้ายกาจกว่าพ่อของเขาอีกหรือเขาเป็นใครกันแน่พลังอันรุนแรงแบบนั้น มีเพียงหลิ่วอวี้เฉินคนเดียวที่สัมผัสได้ แม้แต่เฟิงหรูชิงก็ได้เห็นฉินเฉินเพียงด้านข้างเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆ ที่อยู่ตรงนั้น คนทั้งหลายได้เห็นเพียงสีหน้าหยิ่งยโสของหลิ่วอวี้เฉินเมื่อสักครู่ แต่ตอนนี้สีหน้าของเขาซีดเป็นไก่ต้ม นัยน์ตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง“อวี้เฉิน” หลิ่วฮูหยินมองดูหลิ่วอวี้เฉินด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไร” หลิ่วอวี้เฉินส่ายหน้าจนกระทั่งพลังนั้นจางคลายไป เขาจึงกลับมาหายใจได้ตามปกติ เขาอดไม่ได้ที่สูดหายใจเข้าลึกๆ ตอนนี้ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีกแล้ว“เมื่อกี
