วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาอันน่ากลัวมองไปที่ชายที่กำลังวิ่งเข้าไปหาถานซวงซวง
ใบหน้าอันงามผุดผ่องของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความร้อนใจ เขามองดูถานซวงซวงที่กำลังร้องไห้ไม่รู้ตนเองจะทำอย่างไร ไฟโทสะไม่มีประมาณสุมอยู่ในหัวใจของเขา เขาค่อยๆ หันหลัง แววตาดูโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“เฟิงหรูชิง ก่อนหน้านี้ข้าอุตส่าห์มองเจ้าใหม่ คิดไม่ถึงว่าสันดานเจ้ายังเหมือนเดิม อยู่ต่อหน้าข้าก็ทำเป็นดี พอข้าไม่อยู่ เจ้าก็รังแกซวงเอ๋อร์ เจ้าต้องการอะไรกันแน่”
………………….
