ตัวสั่นอยู่ที่มุมๆ หนึ่ง
ตรงหน้านาง พวกหมีแห่งพื้นปฐพีกำลังเดินอยู่ท่ามกลางความมืด รูปร่างมันใหญ่โตมโหฬาร
“องค์หญิงเพคะ!”
ชิงหลิงมองเห็นเฟิงหรูชิงที่กำลังเดินเข้ามาในจวน ประดุจเทวดามาโปรด นางร้องไห้ออกมา “ไม่รู้ว่าเจ้าหมาป่านั่นไปพาสัตว์วิเศษจากที่ไหนมาเยอะแยะ ท่านรีบมาช่วยบ่าวด้วยเพคะ”
เฟิงหรูชิงยังไม่ได้กลับมาที่จวนองค์หญิงเลย แม้แต่อาหารบำรุงสุขภาพนางก็ยืมใช้ห้องครัวของในวัง ดังนั้น หมาป่าสีขาวจึงเป็นผู้พาสัตว์วิเศษฝูงนี้กลับมา
ปรากฏว่าชิงหลิงคิดไม่ถึงว่าจะมีสัตว์วิเศษมากมายขนาดนี้ในจวนองค์หญิง นางตกใจจนไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน
กลัวว่าถ้าขยับ สัตว์วิเศษพวกนั้นจะมาฉีกนางเป็นชิ้นๆ
เมื่อเห็นชิงหลิงหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เฟิงหรูชิงรู้สึกเวทนา นางเดินไปอยู่ตรงหน้าหมีแห่งพื้นปฐพีแล้วตบหัวของมันเบาๆ
“จะแนะนำให้เจ้ารู้จัก สัตว์วิเศษพวกนี้ข้าหลอกพวกมันมาอย่างยากลำบาก เจ้าไม่ต้องกลัวพวกมันหรอก ถ้าพวกมันได้กินอิ่มมันไม่มีทางกินคนแน่นอน”
ขอแค่…ได้กินอิ่ม…ก็จะไม่กินคนอย่างนั้นหรือ
ชิงหลิงตกใจจนร้องไห้ “องค์หญิง แล้วถ้ามันกินไม่อิ่มล่ะเพคะ บ่าวจะกลายเป็นอาหารของพวกมันหรือเปล่า องค์หญิง บ่าวทำผิดอะไรหรือเพคะ ท่านบอกมาสิเพคะ บ่าวจะปรับปรุงตัว หากองค์หญิงต้องการให้บ่าวเป็นนางบำเรอ บ่าวก็ยอมเพคะ”
ถูกองค์หญิงลวนลาม…ก็ยังดีกว่าเป็นอาหารให้สัตว์วิเศษ
ต้องเป็นเพราะวันที่องค์หญิงดื่มจนเมา นางกับหลิวลี่ไม่ยอ
