ียใจอยู่ช่วงหนึ่ง นางก็ยังเชื่อใจสองแม่ลูกนั่นเหมือนเดิม“อันที่จริง คนที่ชั่วร้ายที่สุดก็คือเฟิงหรูซวง!” นัยน์ตาของเฟิงหรูชิงมีประกายน่ากลัวแต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว นางจูงมือไต้เอ๋อร์และยิ้มให้“ไต้เอ๋อร์ ข้าจะให้เฟิงหรูซวงต้องชดใช้! เพื่อคนที่เคยถูกนางทำร้าย และแมวเหมียวตัวนั้นด้วย!”แมวตัวนั้นข่วนเฟิงหรูซวงจริงหรือไม่ นางไม่รู้เพราะตอนที่องค์หญิงคนเดิมกลับไปถึงวังหลวง มันก็ถูกตีตายไปแล้วแต่รอยข่วน…นางกลับมองไม่เห็นมาคิดๆ ดูแล้ว…การที่เฟิงหรูซวงไม่ยอมให้เฟิงหรูชิงมีคนหรือของใดอยู่ข้างกาย และไม่ยอมให้นางมีเจตนาดีกับใคร แบบนี้ถึงได้…ตีแมวตาย“ไปกันเถอะ แม่เจ้าเดินไปไกลแล้ว อาหารที่ข้าทำมาจะเย็นหมดแล้ว”ไต้เอ๋อร์กะพริบตา สายตาของนางจับจ้องไปที่สำรับอาหารในมือเฟิงหรูชิง นางกลืนน้ำลายด้วยความทรมาน“ได้”…ในห้องเว่ยผิ่นเหยาได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา นางลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบากแล้วมองไปที่หน้าประตู นางอยากลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ไม่มีแรง นางดิ้นไปดิ้นมาแต่ก็ลุกขึ้นนั่งไม่ได้“ผิ่นเหยา”ฉินอี๋สีหน้าตกใจ นางรีบเดินเข้าไปข้างๆ เว่ยผิ่นเหยาแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “เจ้าไม่สบายไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอก”“แค่ก แค่ก!” เว่ยผิ่นเหยาไอ นางหน้าซีดขาว “ท่านพี่ องค์หญิงกลับไปแล้วใช่หรือไม่”ฉินอี๋อึ้ง นางไม่รู้ว่าทำไมถึงยอมให้เฟิงหรูชิงเข้ามาเยี่ยมเว่ยผิ่นเหยานางเม้มปาก “องค์หญิง…อยากมาเยี่ยมเจ้าน่ะ”เว่ยผิ่นเหยาอึ้ง
