นมาทำให้พวกท่านต้องผิดหวัง ต่อไปข้าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วเจ้าค่ะ”
น่าหลานฉางเฉียนตกใจตัวเกร็งไปหมด
สมัยนั้น เขามีเพียงลูกชายที่ชื่อน่าหลานจิ้งเพียงคนเดียว สำหรับเขาแล้ว เฟิงหรูชิงก็เปรียบเหมือนลูกสาวของเขา
ตอนเฟิงหรูชิงยังเล็กๆ เป็นเด็กที่ฉลาดและน่ารัก แต่พอได้เจอกับหรงกุ้ยเฟย ทุกอย่าง…ก็เปลี่ยนแปลงไป
“ความจริงแล้ว เป็นความผิดของข้าเอง” น่าหลานฉางเฉียนยิ้มเจื่อนๆ “หากข้ามีเวลาอยู่เป็นเพื่อนท่านมากกว่านี้ หากตอนนั้น…ข้าออกจากวังเป็นเพื่อนท่าน ท่านคงไม่มีโอกาสปล่อยให้หรงกุ้ยเฟยใช้ท่านเป็นสะพาน และคงไม่กลายเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนั้น”
“ท่านลุง ท่านคิดว่า…หากท่านขัดขวางการออกนอกวังเพียงลำพังของข้าได้ เฟิงหรูซวงก็จะไม่มีโอกาสช่วยข้าไว้ และข้าจะไม่รู้สึกซาบซึ้งน้ำใจของหรงกุ้ยเฟยใช่หรือไม่” เฟิงหรูชิงกลั้นยิ้มไม่อยู่ “ท่านคิดผิดแล้วล่ะ ไม่ว่าอย่างไร เฟิงหรูซวง…ก็จะช่วยข้าจนได้นั่นแหละ!”
คนที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่คนโง่ พวกเขาเข้าใจความหมายของสิ่งที่เฟิงหรูชิงพูด ไม่มีใครฟังไม่ออกว่ามันคืออะไร
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าหมายความว่า…” แม่ทัพเฒ่าสีหน้าเคร่งขรึม เขากุมมือของเฟิงหรูชิงไว้แน่นและหายใจแรงด้วยอารมณ์โกรธ “ตอนนั้นที่เจ้าโดนลอบสังหาร เป็นฝีมือคนของหรงกุ้ยเฟยใช่หรือไม่”
เฟิงหรูชิงสีหน้าจริงจัง “ถ้าข้าไม่เข้าใจคนอย่างเฟิงหรูซวง ข้าอาจคิดว่าคนอย่างนางจะยอมสละชีวิตเพื่อช่วยข้า แต่ผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวแบบนี้
