ั้งครรภ์ไม่สำเร็จสักที ทำให้คนสกุลฉินต้องเป็นกังวลมาตลอดต่อให้เป็นเช่นนั้นสกุลฉินก็ไม่ทอดทิ้งนาง ยิ่งไปกว่านั้นคุณชายฉินหลินของสกุลฉินก็ไม่คิดจะมีอนุภรรยา“ท่านลุง ข้าหายตัวไปทั้งวัน เสด็จพ่อคงเป็นห่วงมาก ข้าขอกลับไปที่วังหลวงก่อน จากนั้น…ข้าค่อยไปเยี่ยมฮูหยินรองที่บ้านสกุลฉินสักหน่อย”“เจ้า…จะไปบ้านสกุลฉิน?” น่าหลานฉางเฉียนรู้สึกเป็นกังวัล หน้านิ่วคิ้วขมวดเฟิงหรูชิงอดยิ้มไม่ได้ “ท่านลุงกังวลว่าข้าจะเยาะเย้ยฮูหยินรองว่าเป็นแม่ไก่ไม่ออกไข่เหมือนเมื่อก่อนใช่หรือไม่”ในฐานะที่ฮูหยินรองเป็นคนของสกุลฉิน แม้ปัญหาสุขภาพจะทำให้นางออกจากบ้านน้อยครั้ง แต่นางก็มักเจอเฟิงหรูชิงอยู่เสมอและเฟิงหรูชิงก็ชอบพูดเสียดสีนางเป็นประจำ มีครั้งหนึ่งที่นางยั่วโมโหฮูหยินรองจนแทบเป็นลมหมดสติไป“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” น่าหลานฉางเฉียนมีสีหน้าแบบคนทำอะไรไม่ถูก “ข้าเป็นกังวลว่า… ฮูหยินรองกลัวเจ้า พอเห็นเจ้า…จะยิ่งไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพ”เฟิงหรูชิงรู้สึกเซ็ง องค์หญิงคนเดิมก่อกรรมไว้มากมายเหลือเกิน ทำให้นางต้องมาคอยตามแก้“ท่านลุง ให้ไต้เอ๋อร์ไปเป็นเพื่อนข้าก็พอ” เฟิงหรูชิงยิ้มและลูบหัวไต้เอ๋อร์ “มีไต้เอ๋อร์ไปด้วย พวกเขาคงไม่ไล่ข้าออกมา”ขอเพียงได้เจอกับฮูหยินรอง…เรื่องอื่นๆ ก็เป็นเรื่องง่าย…ข่าวการกลับมาอย่างปลอดภัยของเฟิงหรูชิง กำลังเป็นที่โจษจันในวังหลวง มีทั้งคนที่รู้สึกโล่งอก และมีทั้งคนที่รู้สึกเสียดาย สำหรับ
