งไว้แน่น
หมาป่าสีขาวรับรู้ถึงความกลัวของไต้เอ๋อร์ มันจึงเดินให้ช้าและนุ่มนวลขึ้น เพราะกลัวจะทำให้นางรู้สึกโคลงเคลง
พอหมาป่าสีขาวเดินช้าลง ไต้เอ๋อร์ก็ไม่กลัวอีกแล้ว นางปล่อยมือจากเฟิงหรูชิง มือทั้งสองจับใบหูของหมาป่าสีขาวไว้ รอยยิ้มหวานแสนน่ารัก ทำให้คนหัวใจละลาย
เฟิงหรูชิงมองไปที่รอยแผลเป็นบนใบหน้าของไต้เอ๋อร์ นางแววตาเศร้า รอให้นางปลูกยาวิเศษระดับสามสำเร็จ ก็จะสามารถ…รักษารอยแผลเป็นบนหน้าของไต้เอ๋อร์ให้หายเป็นปลิดทิ้งได้
…
ณ โรงเตี้ยม
ในห้องแขกพิเศษชั้นสอง ชายรูปงามผิวพรรณผุดผ่อง ในมือถือจอกชากระเบื้อง เขานิ่งเงียบไม่พูดไม่จา
ข้างกายของเขามีหญิงงามคนหนึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆ
หญิงสาวผิวขาวดุจหิมะ รูปโฉมงดงามหาผู้ใดเปรียบ ลอบมองดูชายที่อยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มและความรู้สึกอันลึกซึ้งจริงใจ
ฝั่งตรงข้ามของคนทั้งสอง มีชายรูปงามนั่งอยู่ เขากำลังพูดคุยอย่างเปิดเผย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“หลิ่วอวี้เฉิน จะว่าไปเฟิงหรูชิงก็เคยเป็นภรรยาของเจ้า คิดไม่ถึงว่าคราวนี้จะเปิดเรื่องขึ้น นางต้องตายอยู่ในเขาสัตว์วิเศษ ข้าได้ยินมาว่า คุณชายของจวนแม่ทัพพาคนออกไปตามหาที่เขาสัตว์วิเศษด้วยตนเอง แต่เกรงว่าคงช่วยอะไรไม่ได้”
ยังไม่ต้องพูดถึงหมาป่าสีขาวระดับสามที่จ้องนางเหมือนจะเขมือบเข้าไป แค่บรรดาสัตว์วิเศษที่เขาสัตว์วิเศษนั่น มีตัวไหนบ้างที่ฆ่านางไม่ได้
ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอยู่ดีๆ ทำไมนางก็ไปที่ป่าสัตว์วิเศษด้วย หรื
