่ถึงขั้นสมควรตาย
“เฮอะๆ” หลิวหยางหัวเราะหมั่นไส้ “นางไม่เคยฆ่าคน? นั่นเป็นเพราะเฟิงหรูซวงน้องสาวข้าเป็นคนจิตใจงาม คอยห้ามปรามเฟิงหรูชิงฆ่าคนต่างหาก ไม่อย่างนั้นนิสัยอย่างนางมีหรือจะไม่ฆ่าคน ไม่ว่าอย่างไร นางไม่มีทางกลับมาจากเขาสัตว์วิเศษหรอก เฟิงหรูชิงต้องตายอย่างแน่นอน!”
หลิ่วอวี้เฉินถอนหายใจ
หลิวหยางพูดถูก นางไปเขาสัตว์วิเศษกับหมาป่าสีขาวระดับสามเพียงลำพัง ไม่ทางรอดชีวิตกลับมาแน่นอน
เพราะแม้จะเป็นรอบนอกของเขาสัตว์วิเศษ ก็ยังมีสัตว์วิเศษระดับสามชนิดอื่นๆ ด้วย ทั้งปริมาณก็ไม่น้อยเลย
“อวี้เฉิน” ถานซวงซวงก้มหน้า น้ำเสียงออดอ้อนน่าสงสาร “ข้าก็ไม่อยากให้องค์หญิงตายในเขาสัตว์วิเศษนั่น ก็เป็นอย่างที่เจ้าพูด องค์หญิงไม่ถึงขั้นสมควรตาย ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะให้เจ้าแบ่งความรักที่เจ้ามีต่อข้าไปให้องค์หญิงบ้าง เรื่องราวต่างๆ ก็คงไม่เป็นแบบนี้ องค์หญิงคงไม่ไปที่เขาสัตว์วิเศษเพื่อเพิ่มกำลังความสามารถของตัวเอง สุดท้ายต้องกลายเป็นอาหารของพวกสัตว์วิเศษ”
หลิ่วอวี้เฉินรู้สึกปวดใจ เขาโอบเอวของถานซวงซวงแน่น
ถานซวงซวงของเขาเป็นคนจิตใจงามเสมอ ถ้าเฟิงหรูชิงได้อย่างนางสักครึ่งก็คงดี เขาคงไม่ถึงขั้นขับไล่ไสส่ง และองค์หญิง…ก็คงไม่ต้องไปเขาสัตว์วิเศษนั่น ไม่แน่ว่าป่านนี้คงมีชีวิตอยู่ในจวนเสนาบดีอย่างมีความสุข
แต่ว่า มันคงไม่มีคำว่า “ถ้า”
เฟิงหรูชิง…ไม่มีทางรอดกลับมาอีกแล้ว!
ในขณะนั้นเองบนถนนหน้าโรงเตี้ยม
