ใครรู้ไม่ได้ ดังนั้น จึงห้ามมีคนคอยตามอารักขานาง
ที่ด้านหลัง องครักษ์ที่หลบซ่อนตัวอยู่ทั้งสองคนต่างอึ้งและมองหน้ากัน
“จะทำอย่างไรดีคราวนี้” องครักษ์หมายเลขหนึ่งขมวดคิ้วเอ่ยถาม
องครักษ์หมายเลขสองมองดูเฟิงหรูชิงที่พาหมาป่าสีขาวเดินจากไป เขายิ้มเจื่อนๆ แล้วพูดว่า “ในเมืองหลวง มีหมาป่าระดับสามคอยอารักขาองค์หญิง คงไม่มีใครอยากรนหาที่ตาย! ถ้าพวกเราดึงดันสะกดรอยตามไป จะทำให้องค์หญิงไม่พอพระทัย ดังนั้นพวกเรากลับไปทูลให้ฝ่าบาททรงทราบดีกว่า”
แม้บัดนี้องค์หญิงจะเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่นิสัยบางอย่างก็ยังเหมือนเดิม พวกเขาไม่กล้ากวนโมโหองค์หญิง
องครักษ์ทั้งสองมองหน้ากัน พวกเขากลับหลังแล้วมุ่งหน้ากลับวังหลวงโดยเร็ว
ตั้งแต่เฟิงหรูชิงเกิดมา ไม่เคยออกนอกวังหลวงมาก่อน องครักษ์ทั้งสองคิดว่านางคงเดินเล่นอยู่ในเมือง คิดไม่ถึงว่านางจะออกจากเมืองหลวงเพื่อมุ่งหน้าเข้าป่าที่อยู่ของสัตว์วิเศษ
ป่าที่อยู่ของสัตว์วิเศษกว้างใหญ่มาก เขาลูกเดียวอยู่ในรอยต่อของทั้งหกแคว้น
ส่วนตำแหน่งของแคว้นหลิวอวิ๋นอยู่ทางทิศตะวันออกของเขาสัตว์วิเศษ
ด้วยกำลังความสามารถของเฟิงหรูชิงในตอนนี้ นางทำได้เพียงอยู่ด้านนอก ถ้าเดินเข้าป่าลึก ต่อให้มีหมาป่าสีขาวระดับสามก็ไม่อาจรับประกันความปลอดภัยของนางได้
แต่ต่อให้อยู่ด้านนอกก็ยังดีกว่าเมืองหลวงทั้งเมือง เพราะมองเห็นสัตว์วิเศษจำนวนมากในทวีปนี้
“เจ้าหมาป่า คราวนี้จะสำเร็จหรือเปล่าก็อยู่ที่เจ้าแล
