ดาวนัยน์ตาว่างเปล่า นี่…มันของอะไรกัน ดูไม่รู้เรื่องเลย
เมื่อเห็นสายตาอันว่างเปล่าของเสือดาว เฟิงหรูชิงหันหน้าไปหาหมาป่าสีขาว “สัตว์วิเศษอ่านหนังสือไม่ออกหรือ”
หมาป่าสีขาวพยักหน้ารับอย่างซื่อๆ
เฟิงหรูชิงเซ็ง “ทำไมเจ้าไม่บอกแต่แรก เสียเวลาเปล่า”
“…”
หมาป่าสีขาวรู้สึกเหมือนถูกโยนความผิดให้
แต่ว่าเจ้าไม่ได้ถามข้าสักหน่อย ใครจะไปรู้ว่าเจ้าเขียนอะไรเมื่อกี้
เฟิงหรูชิงเลิกสนใจหมาป่าสีขาว นางหันหน้ากลับไปมองเสือดาว “ถ้าอย่างนั้นข้าจะพูดสั้นๆ ข้าอยากให้เจ้ามาทำงานให้ข้า ต้องทำอะไรบ้างนั้น ข้าจะให้คนมาบอกเจ้า ส่วนค่าตอบแทนคือผลเทียนหลิงกั่วที่จะมีให้เจ้ากินทุกวัน”
เมื่อนางยื่นมือออกไปก็ปรากฏผลเทียนหลิ่งกั่วอยู่ในมือ
เสือดาวมองดูผลเทียนหลิงกั่วในมือของเฟิงหรูชิงตาไม่กะพริบ มันอยากกินจนน้ำลายแทบยืดลงพื้น มันเอาอุ้งเท้าหน้าปัดทำความสะอาด แต่ไม่ได้รับเอามาทันที มันกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
“เจ้ายังจะคิดอะไรอีก เรื่องดีๆ แบบนี้ต้องคิดอะไรเยอะแยะ ผลเทียนหลิงกั่วเป็นแค่สิ่งตอบแทนอย่างหนึ่งเท่านั้น ต่อไปข้ายังมียาวิเศษที่ดีกว่านี้ให้อีก ถ้าข้าอารมณ์ดีอาจมีอาหารบำรุงสุขภาพวิเศษให้พวกเจ้ากินด้วย”
ผลเทียนหลิงกั่วส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจและกินหอมแบบนี้มันช่างดึงดูดใจเสือดาวมากเหลือเกิน มันไม่อาจปฏิเสธ สุดท้ายมันก็พยักหน้ารับด้วยความจำนน
“ดีมาก” เฟิงหรูชิงลูบหัวเสือดาว “เจ้าเสือน้อยต่อไปเจ้าเป็นสมาชิกของจวนองค์
