ิงบางอย่างที่นางพูดก็ถูกต้อง ทัพเลือดเหล็กเป็นทหารที่แข็งแกร่ง หน้าที่ของพวกเราคือการปกป้องบ้านเมือง ไม่ใช่การรังแกชาวบ้าน เมื่อก่อนองค์หญิงใหญ่เป็นอย่างไร พวกเราต่างรู้ดี หากนางให้พวกเราช่วยนางรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ไม่เท่ากับทำให้ศักดิ์ศรีความเป็นทหารของเราต้องเสียเปล่าหรือ”
เรื่องชั่วๆ ที่นางเคยทำมีมากมายเหลือเกิน
รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า กดขี่ข่มเหงราษฏร
เดิมทีคนของแคว้นหลิวอวิ๋นก็ไม่กล้าต่อต้านนางอยู่แล้ว หากมีกองทัพคอยหนุนหลังด้วย แล้วใครจะกล้าขัดคำสั่งของนางเล่า
การตรากตรำทำศึกตลอดหลายปีของน่าหลานฮองเฮา ทำให้กองทัพมีชื่อเสียงเช่นทุกวันนี้ จะปล่อยให้องค์หญิงใหญ่มาทำลายมันลงในพริบตาไม่ได้
“พวกเจ้าหุบปาก!” ถังจือจองมองคนในกองทัพตาเขม็ง น้ำเสียงของนางฟังดูเคร่งขรึม “ไม่ว่าอย่างไร ทัพเลือดเหล็กของเราจะขอสวามิภักดิ์ต่อคนๆ เดียวเท่านั้น! ถ้าไม่ใช่การตายในสนามรบ ข้าจะไม่มีวันไปจากที่นี่เด็ดขาด!”
ทุกคนตรงนั้นเงียบเสียงลง พวกเขาไม่อยากทรยศต่อน่าหลานฮองเฮา แต่ว่าการกระทำขององค์หญิงทำให้พวกเขารู้สึกผิดหวังมานานแล้ว
พวกเขายอมที่จะไม่มีผลงานอะไร ดีกว่าต้องติดตามนางไปก่อความวุ่นวายตามที่ต่างๆ
ถังจือหันไปมองเฟิงหรูซวงด้วยแววตาเย็นชา “ท่านกลับไปเถอะ ข้าจะถือว่าท่านไม่ได้มาที่นี่ แล้วก็เอาโสมคนของท่านกลับไปด้วย พวกเราไม่ต้องการ”
“เจ้า…”
เฟิงหรูซวงกำมือแน่น
ทั้งๆ ที่นางเป็นองค์หญิงของแคว้นหลิวอวิ๋น
