แต่คราวนี้ เฟิงหรูชิงกลับไม่รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ แต่มีความรู้สึกว่า…อยากจะตีเขาให้ตาย!
แต่ถ้านางสู้เขาไม่ได้ล่ะก็…
“หลบไป!” นางพูดด้วยน้ำเสียงโมโห
จิ่วหมิงหยีตา แววตาอันร้ายกาจส่งประกายออกมา “อายเสียจนโกรธเชียวเหรอ ถ้าอย่างนั้น ข้าจะกลั้นใจยอมให้เจ้านั่งตักเอาไหม ถึงอย่างไรหน้าของข้าเจ้าก็จับแล้ว ตักของข้าให้เจ้านั่งดูคงไม่เป็นไร?”
เฟิงหรูชิงอึ้ง
ทั้งๆ ที่นางตบหน้าเขาต่างหาก! ตบหน้าน่ะ! เพราะในโลกนี้ คนที่นางอยากลูบไล้ใบหน้ามีแค่กั๋วซือเท่านั้น ใครจะเทียบกั๋วซือได้
“ถ้าเจ้าไม่เข้าเรื่องสักที ก็ไสหัวไปซะ!” เฟิงหรูชิงหัวเราะหึ
จิ่วหมิงยิ้ม รอยยิ้มของเขาช่างงดงาม แม้แต่เฟิงหรูชิงก็ต้องยอมรับ จากใบหน้าที่มองเห็นเพียงครึ่งเดียว หน้าตาจิ่วหมิ่งคงไม่เลวแน่ๆ
แต่ไม่รู้เพราะอะไร เขาถึงต้องสวมหน้ากากครึ่งหน้า หรือว่าอีกครึ่งหนึ่งมีฝีคล้ายริดสีดวง เลยให้ใครเห็นไม่ได้?
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ เฟิงหรูชิงจึงมองจิ่วหมิงด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ
เห็นแก่เจ้าหมอนี่ที่ใบหน้ามีริดสีดวง นางจะยอมอภัยให้เขาสักครั้ง!
“เฟิงหรูชิง หลายปีที่ผ่านมาเข้าได้ยินแต่เรื่องเหลวไหลของเจ้า ไม่คิดว่าคราวนี้ เจ้าทำให้ข้าต้องมองเจ้าใหม่ สมแล้วที่เป็นลูกของน่าหลานฮองเฮา” จิ่วหมิงเดินเข้ามาใกล้เฟิงหรูชิง “ดังนั้น ครั้งนี้ที่ข้ามาพบเจ้า ก็เพื่อร่วมมือกับเจ้า”
“ร่วมมือเหรอ”
